INLEI- nog altijd uitgestrekte schorgronden, die ons een beeld 

 DING geven van hoe eenmaal de bodemgesteldheid van het 

 noordelijkst deel van Holland's Noorderkwartier moet 

 geweest zijn. 



Het dorre strand en de duinen in het Westen, de 

 zilte schorren in het Oosten, daar tusschen de brakke 

 gronden van het Koegras, zij vormen in hoofdzaak het 

 terrein, waarvan wij het plantenkleed thans wat meer 

 in bijzonderheden zullen nagaan. Daarbij komen de hel- 

 lingen der talrijke dijken, de randen der wegen door 

 de polders en eindelijk, niet te vergeten, de vele, 

 meest brakke, kanalen en vlieten, slooten en plassen. 

 En de zee zelf. 



Onafhankelijk van haar systematische verwantschap 

 maar naar haar bijzonderen bouw in harmonie met den 

 aard der omgeving waarin zij groeien kan men de 

 planten onzer flora in een aantal gemeenschaps-klassen 

 verdeelen, bij welke indeeling echter de reeds boven- 

 genoemde ad ventief planten buiten beschouwing blijven. 

 Men zou deze gemeenschaps-klassen aldus kunnen on- 

 derscheiden: ten eerste de klasse der zandplanten of 

 xerofyten, ten tweede die der zoutplanten of halofyten, 

 vervolgens die der moeras- en waterplanten of hydro- 

 fyten en eindelijk die der weide- en bosch plan ten 

 of mesofyten. 



Deze laatste klasse, die in hoofdzaak de plantenforma- 

 ties omvat, die wij gewoon zijn met den naam van 

 weilanden en bosschen aan te duiden, is in ons ge- 

 bied slechts zeer onvolledig vertegenwoordigd. Bosschen 

 vindt men er in het geheel niet en de weilanden ver- 

 toonen, armzalig als ze zijn, een sterk gedegenereerd 

 type. Doch hierover aanstonds nog een enkel woord. 

 Des te sprekender zijn daartegenover de drie eerstge- 

 noemde gemeenschapsklassen, wat natuurlijk moet wor- 

 den toegeschreven aan de bijzondere gesteldheid van 

 het terrein. Wij zullen nu deze drie klassen achtereen- 

 volgens iets uitvoeriger beschouwen en daarbij in de 

 gelegenheid zijn te wijzen op tal van eigenaardigheden 

 4 



