zien van een lipje dat den toegang tot de bloem vol- HYPERI- 

 komen afsluit. Insekten, vooral bijen, moeten hun snuit CACEAE 

 onder dit lipje doorsteken, waarbij het stuifmeel, dat 

 zij meebrengen, op het lipje te land komt. Onder het 

 honingzuigen nemen zij nieuw stuifmeel aan hun snuit 

 mee, dat op den stempel der eigen bloem zou geraken, 

 wanneer niet het lipje bij het terugtrekken van de snuit 

 den stempel bedekte. Bij de var. arvensis met weinig 

 in het oog vallende bloempjes mist de stempel het lipje 

 en heeft regelmatig zelfbevruchting plaats. 



FAM. 30. HYPERICACEAE 



Planten met tegenoverstaande of kranswijs geplaatste, 

 gewoonlijk ongedeelde, ongesteelde bladeren, bloemen 

 tweeslachtig, stralend symmetriek, kelk vijfdeelig of 

 -bladig, bloemkroon vijfbladig, geel, meeldraden talrijk, 

 tot 3 of 5 bundels vergroeid, vruchtbeginsel boven- 

 standig, meerhokkig of eenhokkig met wandstandige 

 zaadlijsten, stijlen 3 — 5. 



I. Bladeren vaak met talrijke doorschijnende stippels, 

 stijlen 3, eenig bij ons voorkomend geslacht 



I. Hypencum. 



I. HYPERICUM — HERTSHOOI 



H. tetrapterum Fries, overblijvend, 30—60 cM., 

 wortelstok dunne roode uitloopers vormend, stengel hol, 

 gevleugeld vierkant, bladeren ovaal, stomp, met talrijke 

 doorschijnende stippels, bloemen klein, lichtgeel, kelk- 

 bladeren lancetvormig, scherp aangespitst, bijna even 

 lang als de bloemkroon. — Juli, Augustus, in slooten 

 aan den duin voet. Gevleugeld hertshooi. 

 Aanm. De bloemen hebben geen honing en worden 

 dus door betrekkelijk weinig insekten bezocht. 

 Meeldraden en stampers rijpen tegelijkertijd, 

 waardoor de mogelijkheid van zelf bestuiving 

 verzekerd wordt. De bundels meeldraden zijn 

 feitelijk afzonderlijke, sterk vertakte meeldra- 

 den. 

 VIII 113 



