jukkig, stijl aan den top naar de buiten- PAPI- 

 zijde baardig, naar de binnenzijde zeer LIONA- 

 weinig behaard of kaal — ii. Vicia. CEAE 



1. SAROTHAMNUS 



S. scoparius Koch, heester van 60—200 cM., 

 stengel rechtopstaand, evenals de groene, roedevormige, 

 kantige takken kaal, bladeren gesteeld, drietallig, de 

 bovenste bijna ongesteeld, enkelvoudig, evenals de 

 blaadjes der onderste langwerpig-omgekeerd-eivormig, 

 spits, bloemen groot, goudgeel, alleenstaand in de blad- 

 oksels, kelk tvveelippig, bovenlip twee-, onderlip drie- 

 tandig, beide droogvliezig, bloemkroon veel langer dan 

 de kelk, stijl zeer lang, spiraalvormig opgekruld, stem- 

 pel klein, peul plat, veel langer dan de kelk, langs de 

 beide naden sterk behaard. — Mei, Juni, zeldzaam in 

 de duinen (de Br.). B e z e m k r u i d. 

 Aanm, De groote, gele bloemen met duidelijk honing- 

 merk, doch zonder honing, ,, springen", wanneer 

 een bij er op gaat zitten. De korte n^eeldraden 

 bestuiven het insekt van onderen, de lange van 

 boven. Is een bloem eenmaal „gesprongen" ten 

 teeken dat zij bestoven is, dan laten de bijen 

 en hommels haar links liggen. De zwarte, leer- 

 achtige peulen springen op warme zomerdagen 

 in de zon met een kort knetterend geluid open. 



2. GENISTA — BREM 



Bladeren (bij onze soorten) ongedeeld, bloem vrij klein, 

 goudgeel, kelk tweelippig, bovenlip tweedeelig, onder- 

 lip drietandig, kiel stomp, stijl priemvormig, opstijgend, 

 stempel scheef naar buiten afbellend, peul langwerpig- 

 lijnvormig, veel langer dan de kelk. 

 Aanm. De bloemen hebben geen honingmerk, „sprin- 

 gen" evenals die van Sarothamnus en worden 

 eveneens voornamelijk door bijen en hommels 

 bestoven. Die der eerstgenoemde soort leveren 

 een gele verfstof: vandaar de naam. 



143 



