— 10 — 

 Schermdragende vog:elmelk. — Ornithogalum 



umbellatum. 



Morgenster, zoo luidt een andere Nederlandsche bena- 

 ming voor dit aardige plantje van de familie der Liliaceeën 

 en nu wij het in den vollen zonneschijn vóór ons zien staan , 

 schijnt ons geen passender naam denkbaar voor de glanzige 

 witte ster, die door de zes bloemdekbladen wordt gevormd. 

 Straks , als de zon gaat dalen , naderen de witte blaadjes tot 

 elkander , de gelijkenis met onze afbeelding wordt grooter en 

 de breede donkergroene streep aan de achterzijde , in kleur 

 zoo volkomen gelijk aan 'tgroen der sneeuwklokjesteekening , 

 wordt duidelijk zichtbaar. 



Veilig beschut zijn dan in den avond en op donkere regenach- 

 tige dagen , als de bloem zich ook overdag sluit , het stuif- 

 meel en de honig , het eerste bewaard in de lange helmknop- 

 pen der zes meeldraden , de tweede , te vinden in de zes vrij 

 diepe overlangsche gleuven van het vruchtbeginsel. Dat bene- 

 dengedeelte van den stamper , welks stijl in een stompen 

 stempel uitloopt , die hier, anders dan bij de meeste Liliaceeën, 

 rijp is eer de helmknoppen stuiven , en korter is dan de meel- 

 draden , glimt den nieuwsgierige , wiens oog tusschen de meel- 

 draden door gluurt , tegen ; en wie zijn belangstelling verder 

 drijft -en een meeldraad losmaakt van den bloembodem, be- 

 merkt, dat hij er door een eigenaardig taai slijm wordt vast- 

 gehouden , een slijm , dat zich in een draad laat uitrekken. 

 Vogelmelk, letterlijke vertaling van Ornithogalum, heeft 

 men de plant waarschijnlijk vanwege die eigenschap genoemd. 



De drie binnenste meeldraden zijn langer en hun antheren ope- 

 nen zich het eerst; de helmknoppen der kortere buitenste meel- 

 draden springen eerst een dag later open. In 't laatst van den 

 bloei dient het stuifmeel der laatste voor eventueele autogamie. 



Aan grazige slootkanten kunt ge den rechtopgaanden stengel 

 met zijn schermvormigen bloemtros uit een rozet van een vijf- 

 of zestal lange lintvormige bladen zien oprijzen. Die hebben 

 een witte middennerf juist als bij crocus , maar de bladhelften 

 zijn hier binneuwaarts gerold, niet buitenwaarts als bij crocus. 

 Ook tusschen kreupelhout en op bouwland komt het plantje 

 voor, verschijnend in April en in 't begin van Juni nog aan- 

 wezig. Zijn eenigszins forscher broertje, Ornithogalum nutans , 

 draagt zijn bloemen in een langen tros ; daar is vooral zoo 

 treffend mooi de satijnachtige zachtgroene tint, waarmee ook 

 de bovenkant der bloemdekbladen is overtogen. 



