— 14 — 

 Lelietje der dalen. — Convallaria majalis. 



Dat zij geen kind der bergen is , heeft men wel noodig 

 geoordeeld der menschheid duidelijk te maken, want niet enkel 

 dat zelfs in ons vlakke land haar naam aan dat feit herinnert, 

 maar ook haar wetenschappelijke benaming is van 'tLatijnsche 

 Convallis , dal, afgeleid. Gelukkig, dat zij zich waar dalen 

 ontbreken, met de vlakte geneert, en dat de mooie trosjes 

 witte klokjes, aan hun omgebogen steeltjes als tot bengelen 

 bereid en alle aan ééne zijde van den stengel hangend , ook 

 hier het voorjaar verkonden en met hun zoeten, warmen, 

 liefelijken geur ons kunnen verblijden. 



Het wijde klokvormige bloemdekje heeft zes naar buiten 

 gekrulde tanden , drie tot een meer naar buiten en drie tot 

 een meer naar binnen gelegen krans behoorend , zoodat ge 

 duidelijk in de wasachtig witte omlijsting de zes meeldraden 

 kunt zien, nauw omsluitend den stevigen stamper, die zijn 

 witten stempel even boven hen uit te voorschijn brengt. Het 

 vruchtje is een driehokkige roode bes met vele zaden. Dat 

 het bloempje hangt, dus met de opening naar beneden ge- 

 keerd is, beschut de teere deelen voor regen en koude. 



Eigenaardig is het, dat de bloemstengol naast de mooie 

 breede kromnervige elliptische bladeren zit, die paarsgewijs 

 uit den dunnen wortelstok komen. Bladeren en bloemen be- 

 hooren dan ook eigenlijk in het geheel niet bij elkaar, zy 

 vormen twee verschillende generatiën. Die der bladeren zal 

 het volgend jaar een bloemstengel geven, waarvan nu de aan- 

 leg reeds in den oksel van het binnenste blad te vinden is ; 

 daarentegen zijn aan den voet van den bloeienden tros , in 

 den grond, nog de verschrompelde overblijfselen te zien van de 

 beide bladeren van het vorig jaar. 



De wortelstok, zooals men weet de onderaardsche stengel^ 

 waarmee vele planten overblijven en die steeds doorgroeit,, 

 neemt bij het Lelietje der Dalen in lengte toe door zijn 

 eindknop, die dus zelf nooit boven den grond komt, anders 

 dan bij Anemoon en Primula , waar het langer wor- 

 den van den wortelstok voor rekening van de zijknoppen blijft^ 



