— 18 — 

 Akelei. — Aquilegia vulgaris. 



Zij is als die menschen met mooie sprekende trekken en 

 een opvallend gelaat, van wie men zegt: „Mooi, maar niet 

 Nederlandsch." Ze kon een vreemd tropisch gewas wezen 

 met die wonderlijke bloemen, een comble van de grilligheden^ 

 waaraan de ranonkclacbtigen zich schuldig maken. 



Hier zijn dan nu kelk- en kroonbladeu beide aanwezig, 

 maar de eerste, hoewel in vorm niet onalledaagsch , zijn ge- 

 kleurd als de bloembladen, dus paars of somtijds wit, en die 

 laatste geven aan de plant dat voorkomen van excentriciteit y 

 van in 'toog loopende bijzonderheid door de lange haakvormig 

 gebogen sporen, waarin zij alle vijf uitloopen , deelen van den 

 hoorn des overvloeds, waarop zoo'n bloemblad van Akelei 

 't allermeest gelijkt. Voor hommels hebbon we hier trouwens 

 iets beters dan een vergelijking, want de spoor is met honig 

 gevuld en bij deze protandrische bloemen doet het insect trouw 

 dienst voor de bestuiving. Ze wisselen met elkaar af, die kelk- 

 en bloemkroonbladeren en omgeven de talrijke forsche meeldra- 

 den , die van de vijf stampers gescheiden zijn door tien schubbe- 

 tjes, soms wel eens betiteld met den naam van valschemeeldraden. 



Vijf stampers zijn er, maar men bedenke, dat bij eenige 

 kweeking dat aantal spoedig vermeerdert. Een vóór ons staande 

 stengel met zeven rijpende vruchthoopen , vertoont drie groe- 

 pen van vijf, twee van zeven , één van zes en één van tien 

 van die miniatuurslaboonen, elk trouwens nog wel ruim twee 

 centimeter lang met een flinken langen stijl er nog aan , als 

 draad van de slaboon. Eigenaardig is het, dat die zware groe- 

 pen van koker vruchten, want peulen als de slaboon zijn 

 het niet, rechtop staan op den stevigen stengel, terwijl de 

 lichte bloem zelf aan den stengel hangt; ooder 'trijpen harer 

 vruchten verheft zij zich echter reeds. Door een overlangsche 

 spleet openen zich de vruchten naar binnen en de talrijke 

 glanzige zaadjes zorgen mild voor de verspreiding van het gewas. 

 Toch is de plant niet zeer algemeen , al kan inen in de meeste 

 provinciën van ons land wel 'tgeluk hebben, haar te treffen. 



De bladen zijn kenbaar aan hun blauwgroene kleur; de 

 onderzij is veel lichter van tint dan de bovenkant. Ze zijn 

 beneden langgesteeld en dubbel drietallig , hooger aan den 

 kantigen stengel drietallig en zittend en nog hoocror driedeelig : 

 de blaadjes en slippen van de onderste zijn bovendien grof 

 gekarteld. Voor den waterafvoer naar beneden is het dienstig, 

 dat alle bladen zich aan den voet scheedevormig verbreeden. 



2* 



