— 22 — 



Brem. — Sarothamnus scoparius. 



Als men in Mei en begin Juni een spoorreis doet door ons 

 land , kan het zijn , dat men door niets zoozeer getrofifen wordt, 

 als door het groote aantal bremstruiken langs den ijzeren weg; 

 de bermen zien er hier en daar geheel geel van en bij geen 

 der stationnetjes ontbreken ze naast en in de kleine bloem- 

 tuintjes of de netjes in orde gemaakte hoekjes bouwland. Met 

 het zand , dat dikwijls van verre is aangevoerd , zijn de zaden 

 er misschien gekomen, toen in klei- en veen streken , waar 

 de brem anders niet zoo mild zou groeien , de rechte wegen 

 voor het stoomrijtuig werden gebaand. En zoo staan zij daar 

 dan, als Florentijn zingt: 



In groote bouquetten, ontelbaar veel, 

 Van donker, krachtig, jubelend geel! 



Ons prentje geeft een paar bovenste takjes te zien van de 

 forsche heesterachtige plant met de mooie groote bloemen, 

 meestal elk afzonderlijk geplaatst, wat een bijzonderheid is bij 

 de Papilionaceeën. Het kelkje is tot het midden tweelippig 

 en groot en duidelijk zijn bij de gele bloem de vlag , de vleu- 

 gels en de kiel vertegenwoordigd. Uit de bloemkroon springen 

 de tien éénbroederige meeldraden te voorschijn, begeleidend 

 den sterk gekroraden , draadvormigen , opgerolden stijl , die 

 een spiraal van een paar windingen vormt. Een insect, dat 

 als de meeldraden nog in de kiel zijn besloten , zich op de 

 vleugels plaatst, om van den bodem der bloem den honig te 

 halen, krijgt van de plotseling uit de met de vleugels even 

 verbonden kiel te voorschijn springende meeldraden een volle 

 lading stuifmeel aan zijn achterlijf mee. 



De indruk van kracht en gehardheid, dien de plant maakt, 

 wordt vooral teweeggebracht door den stand der kantige, ge- 

 sleufde takken, vele bijeen omhoog rijzend en als een roede 

 min of meer naar ééne zijde overgebogen. Daaraan zijn op 

 korte afstanden van elkaar de drietallige , niet groote bladen 

 geplaatst, terwijl alleen heel bovenaan enkelvoudige bladen 

 verspreid staan. De opstaande kammetjes tusschen twee sleu- 

 ven worden telkens even afgebroken , waar een nieuw blad volgt. 



Door de heide of langs een zandweg wandelend , kunt ge in 

 den nazomer dikwijls worden opgeschrikt door de eigenaardige 

 muziek, die de droge zwarte peulen, wel een c.M. breed en 

 afstaand behaard, bij 't openspringen maken, een geknetter 

 als van vuurwerk tusschen de harde bezems van de bremstruik. 



