— 23 — 

 Oamander eereprijs ■ — Veronica chamaediys. 



Het kan in Mei en Juni soms zijn , alsof de helderblauwe 

 hemel zich spiegelt in een bloeiende weide , als ge er die groote 

 blauwe plekken ziet, waar Veronica bloeit. Ook langs onze 

 wegen is het blauwe sterretje algemeen en dit is nu een 

 bloempje , dat de aandacht vraagt van iedereen , ook van den 

 voor bloemen overigens onverschilligen wandelaar. Door zijn 

 kleur dringt het zich onder uwe attentie en het houdt die 

 zeker geboeid, wanneer ge u de moeite geeft, het plantje 

 goed te bekijken. 



De vier donkerblauwe blaadjes van het bloempje, eigenlijk 

 kroonslippen, daar we met een eenbladige bloemkroon te doen 

 hebben, zijn niet alle even groot, één ervan is smaller en 

 kleiner en ook iets minder duidelijk met keurige donkere 

 lijntjes geteekend dan de drie andere. Uit het witte hartje, 

 door den rand der ondiepe buis gevormd , rijst een stampertje 

 omhoog , aan twee zijden door een meeldraad geflankeerd. Ér 

 komen wel twintig soorten van VeroniccCs bij ons voor, som- 

 mige met vijf in plaats van vier kelk- en kroonslippen , maar 

 alle zoo eigenaardig door hun tweetal meeldraden , een tref- 

 fend voorbeeld van erfelijke mislukking der drie andere meel- 

 draden. Diandrisch noemde Linnaeus ze dus en niet veel 

 bloemen kon hij zoo betitelen ; de sering is er echter ook een 

 bekend voorbeeld van. Bezoekt een vlieg het bloempje, dan 

 drukt zij de beide meeldraden tegen haar borst en moet over 

 bet vruchtbeginsel heen het honigkliertje bereiken , alles ten 

 nutte eener doelmatige bestuiving. 



Veronica chamaedri/s is sterk behaard ; de bladen , waarboven 

 de ijle bloemtros opsteekt, zijn kortgesteeld , bijna zittend en 

 hebben een gekartelden rand. Als het teere bloempje , dat 

 zich bij regen en donker weer sluit en alleen by zonneschijn 

 helder uit zijn blauwe oogjes kijkt , is afgevallen , blijft de 

 kelk nog trouw het platte hartvormige doosvruchtje omgeven , 

 waaruit de stijl en stempel nog een heelen tijd krachtig om- 

 hoog wijzen, zoodat met de steunblaadjes bij elk bloempje, 

 een uitgebloeide tros nog een aardig gevuld aanzien heeft. 

 Als in zijn kort leven insectenbezoek is uitgebleven of als er 

 weinig zon is geweest, zoodat het bloempje bijna steeds ge- 

 sloten bleef, dan heeft geregeld zelf bestuiving plaats in het 

 gesloten kroontje. 



^ 



