— 5 — 

 Speenkruid. — Ficaria ranunculoides. 



De groote familie der Ranunculaceeën , in zooveel onderaf- 

 deelingen gesplitst, telt een aantal leden, die door allerlei 

 vreemde bijzonderheden de aandacht trekken ; door vreemd 

 gevormde bloembladen , op honigbakjes gelijkend , door een 

 gekleurden kelk , door gespoorde kroonbladen , zooals respec- 

 tievelijk met de vroege Eranthis en de veelverspreide vvater- 

 lievende Caltha en de vreemd-mooie Akelei 't geval is , 

 maar er zijn toch ook familieleden , die braaf zich houden 

 aan 't normale type en fatsoenlijk voor den dag komen met 

 een groenen kelk en een gekleurde bloemkroon en die behoor- 

 lijk hun honigkliertjes met een schubje bedekt op de bloem- 

 bladen presenteeren. 



Tot die niet-vreemde Ranunculaceeën behoort het Speen- 

 kruid , bemind en bekend als weinig bloemen. Het verheugt 

 ons met de schittering van zyn gele zachte, niet zoo als bij 

 boterbloem als verniste tinten reeds vroeg in 't voorjaar en 

 tot ver in Mei zien we ze soms in mooie dichte groepen in 

 onze bleekvelden , langs wegen en op weiden prijken. Het 

 kelkje met zijn drie bleeke , wat bol staande blaadjes schuilt 

 bescheiden weg onder de zeven , acht of negen sierlijk lang- 

 werpige bloemblaadjes , rondom de talrijke meeldraden en 

 stampers op den bloembodem. 



Bij de voor de hand liggende vergelijking van speenkruid 

 en boterbloem wint het eerste het in ons oog ook door den 

 glans der groene bladeren en hun aardigen hoekigen vorm 

 met hartvormig uitgesneden voet. Ze zijn mooi golvend inge- 

 sneden en staan op lange stelen en zijn welgedaan , als hadden 

 ze den tijd veel zorg aan hun uiterlijk te besteden. Misschien 

 is dat ook wel 't geval, want ten minste in het voorjaar heb- 

 ben zij weinig te doen met de plant te voeden, daar dan die 

 voedingstaak grootendeels op zich genomen wordt door de 

 knolletjcs , die in zoo rijken overvloed in den grond tusschen 

 de wortels voorkomen. Die zijn langgerekt peervormig en 

 als gij ze boven den grond in de bladoksels ziet , waar ze 

 ook bijna altijd zyn te vinden , zijn ze rond en wit , als hagel- 

 korrels , die van den winter waren overgebleven. Des zomers 

 gaart het plantje er 't noodzakelijke voedsel in op, om 'svoor- 

 jaars vroeg voor den dag te kunnen komen met blad en 

 bloem , en kort na 't bloeien zijn vele van die knolletjes dan 

 ook in leege zakjes veranderd. Die uit de bladoksels kunnen , 

 als zij afvallen , nieuwe flinke planten voortbrengen. 



