— 4: — 



BoSClianeniOOll. — Anemone neraorosa. 



In den Haarlemmerhout vindt men de B o s c h a n e m o o n 

 slechts op een paar plaatsen in eenige hoeveelheid en ook in 

 het Haagsche Bosch wordt zij hoe langer hoe zeldzamer ; het 

 schijnt wel, dat zij zich van de zee retireert, want op de 

 hooge zandgronden van Gelderland komt zij nog veelvuldig 

 voor. Wij vonden aan verschillende kanten van Lochem over- 

 vloed van Anemone nemorosa', zoo was Ampsen's grond er 

 hier en daar sierlijk mee getooid en elders, aan de sloot van 

 een aardig zandwegje , groeiden deze Witte met de Gele 

 anemoon zusterlijk bijeen. Het was een welkome aanblik, 

 want in Frieslands zuidoosthoek hadden wij er zoo dikwijls 

 'svoorjaars te vergeefs naar gezocht en nu stonden ze in 1897 

 in 't zonnetje van den ^'^^'^ April in vollen glans te stralen. 

 Wij dachten aan Florentijns regels : 



De boomen traag ontwaken, Wie nu den hemel wil vinden, 



Nog arm zijn aan blad en zang; Die richte zijn blikken ter aard ! 



Maar aan hun voet is 'tal zomer, Daar staat hij, de jonge zomer, 



Is 't feest al in vollen gang! In zijn anemonengaard. 



Met wat eenvoudige hulpmiddelen bereikt dit plantje een 

 grootsch resultaat! Het heeft één krans van gekleurde 

 blaadjes slechts , de kroon ontbreekt , een kelk alleen is hier 

 aanwezig ; het heeft geen rijk bebladerden stengel , geen wor- 

 telbladeren zelfs en slechts één bloempje aan den bloemsteel , 

 die opschiet van uit een krans van drie groote schutbladen 

 aan zijn voet. Dat is alles , behalve den langen tengeren 

 kruipenden wortelstok , die verborgen blijft. Maar met dit 

 weinige wordt een heerlijk effect teweeggebracht. De zes 

 witte kelkblaadjes zijn aan de achterzijde met verrukkelijke 

 rosé tinten overtogen en laten die kleur ook naar boven door- 

 schemeren ; de massa meeldraden met hun gele helmknoppen 

 doen aan een wild roosje denken ; zij omgeven een menigte 

 stampers op een kegelvormigen bloembodem. Aan doornen 

 echter, zooals bij de roos, denkt men bij de boschanemoon 

 allerminst; de drie handvormige bladen aan den voet vanden 

 bloemsteel , samen een om windsel vormend , zijn met hun 

 steeltje, dat half zoo lang is als zij zelve, en hun blaadjes 

 met de gezaagde slippen alle zacht behaard , een zeer mooi 

 voorjaarsgroen vormend voor dit heerlijk lentebloempje. 



-^H<- 



