— 25 — 

 Gewone klaproos. — Papaver rhoeas. 



Zij is als al die uitsluitend op en bij bouwland groeiende 

 wilde planten eigenlijk een vreemdeling hier, van elders inge- 

 voerd. Door kleur en losse sierlijkheid trekt zij sterk de aan- 

 dacht en onafscheidelijk met haar mooien rooden aan vuurgloed 

 herinnerenden tint is voor onze gewaarwording verbonden de 

 zoetwarme lekkere reuk van rijpend koren. 



Hoog en forsch prijkt onze Gewone klaproos op haar 

 met horizontale borstels bezetten stengel en steel, in schijn 

 zoo krachtig en inderdaad zoo teer en gevoelig. In 't aller- 

 eerste begin van den bloei hangt de bloemsteel, maar spoedig 

 heft hij zich op en mag slechts één etmaal de mooie groote 

 bloem dragen. De vier twee aan twee even groote kroon- 

 bladeren met donkere vlek aan den voet en een min of meer 

 golvend voorkomen verflensen bij de minste aanraking en vallen 

 binnen één dag af; zou 't zijn omdat zy zich al zoo vroeg hebben 

 geëmancipeerd van den steun, dien de kelk hun bieden kon? 

 Die stevige kelk namelijk houdt eerst met zijn twee groote 

 bladen beschermend de opgevouwen en veelgeplooide bloem- 

 bladeren vast, maar laat ze al gauw aan hun lot over, als zij 

 even op eigen beenen kunnen staan, en valt af. De donkere 

 vlek op de bloembladereu zou de insecten bedriegen , als zij 

 er een aanwijzing van honig in meenden te zien , want honig 

 hebben de bloemen niet. 



De meeldraden zijn talrijk, donker van kleur en ter determi- 

 neering zult ge moeten zien of de helmdraad overal even 

 breed is dan wel of hij naar boven breeder wordt ; in 't laatste 

 geval hebt ge een andere papaver, noch rhoeas, noch dubium, 

 maar Papaver arf/emone. Papaver dubium, vonden wij veel op 

 zandig bouwland; zij is iets minder vurig rood dan de gewone 

 klaproos en heeft, waaraan gij haar gemakkelijk kunt onder- 

 kennen, een langwerpige doosvrucht met slechts vier of zes 

 vrij liggende stralen op den mooien stevigen zittenden stempel , 

 terwijl de kortere en dikkere doosvi'ucht van Papaver j-hoeas tal- 

 rijker, soms wel twaalf stempelstralen vertoont, die met de ran- 

 den over elkaar liggen. Beide doozen springen zoo aardig boven 

 met een krans van poriën open en hebben fijn zwart zaad aan 

 de niet ver naar binnen springende wandstandige zaaddragers. 

 Van onze klaprozen heeft Hélène Swarth zoo treffend ge- 

 zongen , dat zy zijn : 



brandend tusschen 't halmenblinken, 



Als barstte 'tbarnend tarwegoud in vlammen. 



