- 28 - 

 Lijsterbes. — Sorbus aucuparia. 



Zooals hier bloem en vrucht gezellig bijeenstaan , zoo hebben 

 wij ze samen nog veel nauwer vereenigd getroffen aan een- 

 zelfden tak, toen een boompje vol met byna rijpe vruchten in 

 Augustus weer eenige mooie bloemtrossen droeg, die even 

 aardige bloempjes met even lekkeren geur boden, als toen de 

 met een wit kleed overdekte lijsterbes in April de voorjaarszon 

 begroette. Die geur is bijna dezelfde als die van den Meidoorn, 

 de Crataegus oxyacantlia van dezelfde familie , en niemand zal 

 de veel in 't wild op zandgrond voorkomende trossen onver- 

 schillig voorbygaan , nu zij èn voor den reuk èn voor 't oog 

 zoo aangenaam zijn. De in de dichte tuilen geplaatste bloempjes, 

 wier keurige melkwitte knopjes als miniatuureitjes door 't vijf- 

 tandig kelkje als in een dopje worden gedragen, ontplooien 

 vijf witte uitgespreide bloemblaadjes, met de vele raeeldraden 

 op den rand van den kroesvormigen kelk gezeten. Daarmede 

 vergroeid, dus ouderstandig, vindt ge het ééne vruchtbeginsel 

 met zijn drie stijlen, waarvan er soms twee of vier voorkomen. 



De bladen met de kleine scherpgezaagde schutblaadjes zijn 

 oneven gevind met zeven, acht of negen jukken van on be- 

 haarde , langwerpige, gezaagde blaadjes, die als ze nog zeer 

 jong zijn , een zachte beharing vertoonen. 



Maar 't glanspunt van den Sorbus zijn de heerlijk roode 

 vruchtbouquetten tegen 't donkergroen der bladeren scherp afste- 

 kend. Dat vinden de vogels ook en gretig eten zij de zure bes 

 en voeren de harde onverteerbare zaadjes later naar heinde en ver, 

 zoodat de jonge lijsterbesboompjes overal opschieten en vooral 

 in bosschen in 't onderhout bijna nooit ontbreken. De zwarte 

 lijster of slanke elegante merel is dol op de helderroode bessen; 

 tot diep in den winter zagen wij er haar van smullen en haar 

 voorliefde voor die vruchtjes wordt behalve door vele andere 

 vogels door kinderen gedeeld. Ge herinnert u de colliers van 

 77ioc^-koralen , die zij leverden , de paardentoomen van stukjes 

 pijpesteel, door bessen afgewisseld en dan ook 'tpleizier, dat 

 zij gaven, als ze op spelden geprikt, lustige dansen uitvoerden 

 naar den wil van een door een pijpsteel blazend mondje. Ze lijken 

 verbazend veel op kleine appeltjes met die rimpeling van boven 

 en de overblijfselen der kelkslipjes en stijlen, maar hun klokhuis 

 is veel zachter en vlieziger en dikwijls drie-, in plaats van vijf- 

 hokkig. 



