— 35 — 

 Eondbladig wintergroen. — Pirola rotundifolia. 



Wij reden over een zandweg in een mooie boschrijke streek 

 Tan Gelderland. Koetsier! Stoppen! Want we meenden een 

 Drosera aan den voet van een boom te zien groeien. Een 

 rechtopstaand onbebladerd stengeltje, van boven eenige kleine 

 witachtige bloempjes dragend, en voortkomend uit een kleine 

 rozet van rondachtige blaadjes, ja, dat moest het vliegenvan- 

 gertje zijn, waarnaar wij hier reeds te vergeefs hadden uitgezien. 



Doch toen wij uitgestapt waren, bleek het heel wat anders 

 te wezen. Geen vleeschetende plant , ook geen parasiet , maar 

 toch een, die liefst niet al zijn voedsel zelf fabriceert, een 

 saprophiet of afvalplant was het, die hier te midden van 

 rottende afgevallen bladeren zich met zijn stevig wortelstokje 

 had gegrondvest. Het was Pirola rotundifolia met zijn kaars- 

 recht stengeltje en zijn altijdgroene bladeren, de bovenste van 

 de rozet mooi gaaf en frisch, de onderste geheel of gedeelte- 

 lijk verdord. 



De melkwitte bloemkroontjes van deze Ericacee zijn vijf bla- 

 dig en worden gesteund door een klein vyfslippig kelkje en 

 bij een inkijkje vallen ons terstond de tien korte meeldraden 

 door hun oranjekleurige helmknopjes in het oog. Die zitten 

 rondom het dikke vruchtbeginsel, dat tot een vij f bokkig doos- 

 vruchtje uitgroeit, in vorm met niets beter dan met een 

 meloen in miniatuur te vergelijken. 



Wij vonden bij die gelegenheid ook (het was in Juni 1897 

 in de buurt van Lochem) een Pirola, waarbij het bloempje 

 wel open en klokvormig was, maar de kelkslippen veel te 

 kort en te breed waren om ze lancetvormig te kunnen noe- 

 men, terwijl de stijl bijna niet buiten de bloem uitstak en een 

 stervormigen stempel had. Dit zal , daar het om eerstgenoemde 

 reden Pirola minor niet kon wezen , misschien de Pirola media 

 geweest zijn, die door Heukels niet in zijn ,,Schoolflora" is 

 opgenomen , maar waarvan Oudemans in zijn „Flora" ver- 

 meldt, dat ze in 1827 in de dennenbosschen van Gelderland 

 gevonden was, doch sedert niet meer. Dat zij echter niet 

 zoolang te zoek geweest is, valt af te leiden uit het feit dat 

 nog in 1895 Suringar in zijn zakfiora haar een plaatsje in- 

 ruimt, zij het ook met waarschuwend kruisje gemerkt. 



