— 42 — 

 YogelpOOtje. — Ornithopus perpusillus. 



Als een miniatuur erwt of boon zoo groeit heel bescheiden 

 tusschen 't gras , op hooge zandgronden , in bosschen en op 

 ruige plaatsen dit mooie plantje , dat ge nooit zonder het te 

 herkennen, behoeft voorbij te gaan, als ten minste eenmaal 

 uw oog erop is gevallen. Zoo er vruchten aan zijn te zien , 

 is nauwkeurig bekijken zoo goed als determineeren , want dan 

 trekt terstond het zeer eigenaardige der peul uwe aandacht. 

 Zij is tusschen de zes a zeven nog al groote zaden telkens sterk 

 ingeknepen , met volkomen tusschenschotjes , die bij rijpheid 

 splijten en de vrucht in afzonderlijke hokjes doen uiteenvallen. 

 Maar dat karakter van de vrucht is niet het eenig typische; 

 de stand der peulen komt erbij als iets aardigs en merkwaar- 

 digs. Aan hun steeltje buigen de drie gelede peulen zich na- 

 melijk voorover, krommen zich met hun drieën precies als de 

 teeuen van een vogelpoot, en de illusie wordt verbazend ver- 

 sterkt , doordien ieder teen met een klauwtje , rest van den 

 langen stijl, is gewapend. Zoo ooit dus een naam juist gekozen 

 is, dan wel deze. 



Hieruit bemerkt men reeds , dat de bloemen in kleine groep- 

 jes, meestal van drie, in een langgesteeld scherm bijeenzitten. 

 't Zijn allerbekoorlijkste vlinderbloemetjes, iets meer dan een 

 halven centimeter groot met een keurig lichtpaars of roodachtig 

 vlagje, lichtergekleurde vleugels of zwaarden , alle mooi uit- 

 staand en een nietige kleine bijna verscholen kiel, ongesnaveld 

 en met de tweebroederige meeldraden er in verborgen. Gesteund 

 wordt elk schermpje van kleine bloempjes door een aardig schut- 

 blad, precies een stengelblad in 't klein, dus ook oneven gevind 

 met paren van kleine lang- en zachtbebaarde eivormige blaadjes. 

 Beneden aan den liggenden stengel of eigenlijk de stengels , 

 want de plant heeft er vele, vindt men gesteelde bladeren, alles 

 zacht behaard, zooals ook de vijftandige kelk dat is, wier buis 

 bij deze soort aanmerkelijk langer is dan de tanden. Hij blijft 

 de onderste leden der peul nog lang omgeven, ja, als die 

 laatste, bruinig en dor, bijna uiteenvalt, herkent ge 't harig 

 kelkje nog aan den voet. 



