— 49 — 

 Korenbloem. — Centaurea cyanus. 



Ja, het is waar, zij tooien het korenveld; het donkerblauw 

 van dit mooie ,, onkruid" komt sierlijk uit tegen het lichtgroen 

 der rijpende en tegen 't geel der rijpe aren, en soms staan er 

 zooveel van die Centaurea's op betrekkelijk korte afstanden van 

 elkander , dat een wolkje van blauw hangt tusschen de arenzee. 

 Onze vroolijke Huygens, staatsman en dichter, en in beide 

 rollen geestig en vindingrijk, deed wèl de vruchten van zijn 

 arbeid in ,, ledige" uren te betitelen met den naam van ,, Koren- 

 bloemen" , want als de prettige blauwe korenbloem tusschen 

 't voedzame graan, verheugden hemzelven en anderen zijn pittige 

 gedichten tusschen den wichtigen nuttigen staatsarbeid. 



Doch zoo gedichten zyn als korenbloemen, de korenbloem 

 zelf is voorzeker als een gedicht. Daar is een wondere poëzie 

 in deze Floradochter, met haar allersierlijkst omwindsel van in 

 hoornachtig getande omlijsting gevatte blaadjes, met haar be- 

 koorlijke buitenste bloemen zonder meeldraden of stampers, 

 geen vruchten voortbrengend , slechts schoonheid gevend ter 

 aanlokking van insecten, niets meer maar ook niets minder 

 dan dat, in die beeldige schuin afgesneden trechtertjes van 

 onvergelijkelijk mooi blauw, elk met een achttal slipjes, vier 

 grootere en vier kleinere. 



En de poëzie der middelste bloemen, die wèl vruchten voort- 

 brengen , zij ligt niet enkel in de keurigheid van 't fijne blauwe 

 vijfslippige buisbloempje, ook niet in de in 't oogvallende 

 zwartgekleurde antherenbuis , waarbinnen de stempel eerst is 

 opgeborgen , om er later met zijn twee uiteen wijkende lobben 

 boven uit te steken, zij ligt ook in de wijze, waarop die beide 

 op elkander werken , zoo eigenaardig en , hoewel ook bij andere 

 Composieten voorkomende , hier zoo bijzonder duidelijk waar te 

 nemen. Zaagt ge wel eens een korenbloem, die ge hadt ge- 

 plukt, als onder uwe oogen zich vullen met witte topjes boven 

 aan de antherenbuizen, die zich schenen te poeieren als ge- 

 pruikte achttiende-eeuwers? Dat deden de prikkelbare helm- 

 draden, die zich samentrekkend bij de minste aanraking en daar- 

 door hun helmknopjes langs den harigen stijl naar beneden 

 strykend, dien laatste kroonden met het stuifmeel der helm- 

 knoppen , een stuifmeel , dat daar nog geen dienst kon doen , 

 daar de stempels nog niet uiteengeweken waren. Insecten echter 

 doen met dat stuifmeel in andere bloemen hun gewone werk. 



