- 53 - 

 Gewone bloembies. — Juncus effusus. 



Een wonderlijke plant , deze Bloembies, die gij zoo veel- 

 vuldig, vaak zeer hoog opgeschoten, in en bij onze slooten 

 kunt aantreffen. Het lijkt een lange bladerlooze puntig toe- 

 loopende grashalm , waaruit op een enkele plek , een eind van 

 den top verwijderd , zoo zonderling zijdelings een groepje bruin- 

 achtige bloempjes te voorschijn komt. Nu, een grashalm is 

 het niet; de rolronde gladde stengel heeft niet, zooals by het 

 gras, knoopen en is ook niet hol, maar met een los merg 

 gevuld (hier niet in kamertjes verdeeld) , dat zooals de stengels 

 van vele in 't water staande planten , talrijke met lucht gevulde 

 holten bevat, en onder het microscoop gezien, uit bijzonder 

 mooie stervormige cellen bestaat. Ook zit de inflorescentie 

 eigenlijk niet ter zijde , maar wel degelijk op het eind van den 

 stengel, en de er boven uitstekende spits moet als een schut- 

 blad Vcin de bloemgroep beschouwd worden. 



Bladeren zoekt ge aan dezen Juncus bijna te vergeefs. Alleen 

 vindt ge den voet, zoowel van de bloeradragende als van de 

 meest daarnaast gezeten bloemlooze stengels, door eenige in 

 een puntje uitloopende bladscheeden omhuld, die de stengels 

 daar vrij wat stevigheid geven, maar van bladschijven is niets 

 te zien. 



Dat we hier geen Graminee voor ons hebben , leert ook de 

 samenstelling der bloem al zeer spoedig; want er is bij de 

 Juncaceeën een duidelijk 6-bladig bloemdek , er zijn in den 

 regel 6 meeldraden in de tweeslachtige bloempjes, en een stam- 

 per met een in drie dunne stempels uitloopenden stijl , terwijl 

 het vrachtje geen graanvruchtje , maar een doosvruchtje is , 

 met '6 of meer zaden. 



De familie der Bloembiezen, ook wel Ru ssch en genoemd, 

 waarvan sommige soorten wel voor vlechtwerk gebruikt wor- 

 den , is in ons land slechts door twee geslachten vertegenwoor- 

 digd , Juncus waarvan wel 20 soorten tot onze flora behooren , 

 en Luzula of veldbies, die in tegenstelling met zijn makker, 

 wèl gewone vlak uitgespreide bladeren heeft en in 5 soorten 

 bij ons voorkomt. 



Op insecteubezoek zijn Juncaceeën niet ingericht. Zy zijn 

 meestal protogynisch , worden door den wind bestoven en het 

 is daarvoor bevorderlijk, dat ze veelal gezellig bij troepjes op 

 vochtige plaatsen bijeen staan. 



