— 61 — 

 Madeliefje. — Bellis perennis. 



Het gansche jaar door mooi! Ja, wel past die Latijnsche 

 naam voor 't sierlijke witte bloempje met het gouden hart, 

 dat met nooit falende trouw ons overal in ons land 't geheele 

 jaar door pleizier kan doen. Heel, heel vroeg in 't voorjaar, 

 als langs de wegranden 't gras nog dor en leelijk is, begint 

 het al fleurigheid en toon aan straat- en grint- en zandweg 

 bij te zetten , en later tusschen 't frissche gras in den zomer tot 

 zelfs laat in het najaar weet het zich te doen opmerken. 



Het negeert dan met een zeker air zijn bladeren daar bene- 

 den in de diepte, die intusschen vlijtig bezig zijn, het vau 

 voedsel te voorzien en 't kost u eenige moeite tusschen het 

 gras de bladrozet te vinden , waaruit de eene lange bloemsteel 

 opschiet. Die wortelrozet bestaat uit spatelvormige bladen , 

 dat is zij hebben een omgekeerd-eivormig voorstuk, dat zich 

 naar beneden langzaam tot een langen, smallen voet samentrekt. 



De bloemhoofdjes hebben vrouwelijke lintbloemetjes en twee- 

 slachtige buisbloempjes , zoodat Linnaeus ze bracht tot de orde 

 der Syngenesia superflua, de ,, Overbodig saamhelmigen", daar 

 de gele bloempjes alleen wel zouden kunnen zorgen voor 't vor- 

 men van vruchtjes. De straalbloempjes varieëren dikwijls van 

 kleur in zoo ver 't rood en wit vrij grillig afwisselen. Trouwens 

 aan de onderzij zijn de meeste lintbloemen rood , maar tot de 

 standvastige kenmerken behooren zulke kleureneigenaardigheden 

 niet, hoe gewichtig ook uit schoonheidsoogpunt de rol zij, die 

 de kleuren spelen. Daar de roode kleur zich 't veelvuldigst 

 vertoont in den herfst, heeft men haar voorkomen in verband 

 gebracht met het feit, dat zij door die kleur voor haar warmte 

 meer van de zonnestralen profiteert. De lintbloemetjes vormen 

 bij avond en bij bewolkt weer een dakje over het pollen der 

 schijf bloempjes, doordat zij zich naar elkander toebuigen. Ook 

 is het bloemhoofdje dan een weinig geknikt. Als het bloempje 

 niet meer doorgroeit, houdt die sluiting op, de rijpende 

 vruchtjes hebben die niet noodig. Rij rijpheid vallen de kale 

 vruchtjes gemakkelijk af van den opgeLioogden naakten bloem- 

 bodem, die dan kegelvormig is en door de ééne dichte rij van 

 lancetvormige omwindselbladen als op een keurig schoteltje 

 wordt gedragen. De koeietong snijdt op 't weiland rustig 

 't madeliefje mee af en het dier ondervindt er geen schadelijke 

 gevolgen van, al ziet de boer natuurlijk liever weinig bloemen 

 op zijn land. Bij flinke bemesting worden de madeliefjes door 

 den krachtigen grasgroei verdreven. 



