- 68 - 



Kleine en GrOOte weegbree. — Plantago laneeolata en 

 Plantago major. 



Beide planten komec veelvuldig langs onze wegen voor. De 

 Kleine weegbree, Plantago laneeolata mei z^n lange , lancet- 

 vormige , behaarde, langzaam in een gootvormigen steel uitloo- 

 pende bladeren, vindt men ook veel in de weilanden , waar zij 

 door het vee gaarne gegeten wordt; doch de andere met gladde, 

 eironde , doch evenals by de vorige 5-nervige bladeren, Plantago 

 major, ziet de boer, als schadelijk onkruid, daar liever niet. 



Ook aan de bloeiwijze is overeenkomst en verschil op te 

 merken. De bloembekleedsels vallen bij beide zeer weinig in 

 'toog; een klein schutblaadje , een vierdeelig kelkje en een 

 kroontje met vier slippen heeft elk bloempje, maar klein, vlie- 

 ■Kig en bruinachtig gekleurd. Doch de andere organen der 

 bloem trekken meer de aandacht. Als de bloemen nog knopjes 

 schijnen, steken, tenminste bij de onderste, de draadvormige 

 stijlen ieder met een onverdeeld harigen stempel reeds naar 

 buiten en eerst veel later, want de planten zyn sterk protogy- 

 nisch, komen de meeldraden te voorschijn, 4 in elk bloempje, 

 wier groote, bewegelyk op dunne helmdraden bevestigde licht- 1 

 gekleurde helmknoppen , dan zelfs den oppervlakkigcn beschou- 

 wer niet kunnen ontgaan. 



Bij beide soorten weegbree zitten die bloempjes ongesteeld 

 dicht op elkaar gedrongen , doch by PI. laneeolata tot een eivor- 

 mig hoofdje vereenigd op een langen , gegroefden , gemeenschap- 

 pelijken steel, bij PI. major daarentegen een langgerekte aar 

 vormend , op een minder langen en bijna niet geeleufden steel. 

 Deze laatste rijst bij beide planten midden uit een mooie rozet 

 van wortelbladeren , uitstekend geschikt om het er op vallende 

 regenwater naar het midden der plant voort te leiden. 



Die bladeren vertoonen , vooral bij PI. laneeolata, zeer mooi 

 het verschijnsel van epinastie, een kromming van schijf en steel, 

 zoodat een eenigszins bolle zijde naar boven gekeerd wordt. 

 Zij doen dit als ze volop licht ontvangen , op een zonnige kale 

 plek groeiend; de bladeren liggen dan vaak plat tegen den 

 grond. Doch tusschen hoog gras zijn ze opgericht en wedy veren 

 met de hooge halmen om het begeerde zonlicht van boven op 

 te vangen. 



^ 



