- 69 - 



Roode klaver. — Trifolium pratense perenne. 



Dit is de echte in 't wild groeiende Roode klaver, met 

 dat aardige bloemrijke hoofdje van ongesteelde roode bloempjes, 

 waarvan het nader bekijken allerlei verrassende mooiheden aan 

 't licht brengt. Van de gekweekte roode klaver, Trifolium 

 pratense satiimm, die wordt uitgezaaid en groen als veevoeder 

 wordt afgemaaid en afgeweid, verschilt zij vooreerst doordat 

 haar stengel afstaand behaard en gevuld is, terwijl hij bij de 

 gekweekte , ook Brabantsche of Spaansche zaaiklaver genoemd , 

 hol is en geen haren draagt, en in de tweede plaats doordat 

 er bij haar geen afstand is tusschen de bovenste bladen en de 

 bloemhoofdjes. De afbeelding is die van deze Yariëieit perenne. 



Wanneer men ze bij elkaar ziet, is vergissen onmogelijk. 

 Bij onze Trifolium zijn de bovenste der fraaie gesteelde drie- 

 tallige, aan de onderzijde zacht behaarde bladeren, die van 

 boven een eigenaardige lichte halvemaanvormige plek vertoo- 

 nen, vlak bij het hoofdje geplaatst. Des nachts leggen de twee 

 zijblaadjes zich met de bovenzij tegen elkaar aan; zij leggen 

 zich op die wijze te slapen. De fijne bruingeaderde , vliezige 

 steunbladen , die met den bladsteel zyn vergroeid , schijnen met 

 hun vieren den dienst te verrichten van een omwindsel. De 

 lichtgekleurde steunbladen gaan plotseling over in een spitse 

 lange naald, die, tegen de paarse bloempjes aanrustend, wel 

 verward zou kunnen worden met een lange tand van een kelkje. 



Want elk der ongesteelde bloempjes heeft een keurig be- 

 haard, duidelijk tiennervig kelkje, met vijf tanden van ongelijke 

 lengte en een haarringetje aan de keel, bijzonderheden, waar- 

 door onze klaver zich van de bekende algemeene Witte klaver 

 Trifolium repens onderscheidt, met haar stevige steeltjes aan 

 ieder bloempje , haar onbehaarden kelk , den kruipenden stengel 

 en den zeer grooten afstand tusschen 't hoofdje en de bovenste 

 bladeren. 



Wat het bloempje zelf betreft, valt de vergroeiing der vijf 

 kroonblaadjes op te merken, ook met de tien tweebroederige 

 meeldraden; het kroontje blijft verdroogd de kleine peul omgeven, 

 maar die minder fraaie overgangstoestand, met de bruine slappe 

 overblijfselen der bloemen , maakt nog weer later plaats voor 

 de aardige vertooning, die de peultjes, alle zoo dicht bijeen- 

 geplaatst, samen maken. 



Met de wikken en de andere Papilionaceeën is Trifolium uit het 

 oogpunt van de stikstofvoeding der gewassen van groot gewicht. 



