— 73 — 

 Roode OO^entrOOSt. — Euphrasia odontites. 



De beide Euphrasia's, die in ons land voorkomen, wedijveren waar- 

 lijk in bekoorlijkheid en men is geneigd, altijd die voor de mooiste 

 te houden, die men 't laatst heeft gezien. Euphrasia odontites von- 

 den wij in 't begin van Juli in grooten overvloed aan den voet der 

 reeds gelende halmen van een roggeveld , dat weldra onder de zeis 

 zou vallen. Zij komt dan ook meest op bouwland voor, terwijl E'wp/ira- 

 sia officinalis een echt zandkind is, dat de nabijheid van heide en 

 duin niet vreest. 



De kleur van onze Roode oogentroostis flets rosé , echt van 

 dat vieux rosé, dat een tijdlang modekleur was, en merkwaardig ge- 

 noeg zijn de lancetvormige , wijdgezaagde tegenoverstaande blaadjes 

 ook stoffig bleekgroen van kleur, alsof de levenskracht der plant niet 

 bijzonder groot was. De stengel geeft daarentegen weer een suggestie 

 van stevigheid en weerstandsvermogen; hij is kantig en daarbij be- 

 haard, maar zóó, dat de aangedrukte haartjes naar beneden zijn 

 gericht. Strijkt ge dus van onder naar boven erlangs, dan bemerkt 

 ge de ruwheid veel duidelijker dan wanneer ge van boven naar be- 

 neden erlangs gaat. 



Aan dien rijkbebladerden stengel vindt men naar ééne zijde gekeerd 

 de bloempjes in dichte trossen, elk van een forsch schutblaadje ver- 

 gezeld , dat weinig verschilt van de gewone stengelbladen. De kelk, 

 niet zooals bij den verwanten Rhinanthus opgeblazen, is toch nog al 

 forsch en blijft het vrij platte doosvruchtje omgeven, dat ge ontwik- 

 keld reeds beneden aan den tros vindt, terwijl boven nog knopjes en 

 pas ontloken bloempjes zich vertoonen. 



De twee lippen staan vrij ver uiteen; de onderste met drie bijna 

 «ven groote zachtafgeronde slipjes; de bovenste sveinig gewelfd, 

 slechts even de meeld raden met hun mooie helmknoppen bedekkend. 

 Die laatste hebben kleine witte stekeltjes en deze loopen ook langs 

 den helmdraad voort, al zijn ze daar iets kleiner. Van boven zijn de 

 helmknoppen met elkander verbonden, 't geen het stuiven bij de 

 aanraking door insecten natuurlijk bevordert. De stijl groeide bij 

 onze exemplaren niet boven de meeldraden uit; volgens Kerner von 

 Marilaun blijft hij bij zulke tusschen 't koren groeiende en minder 

 door insecten bezochte Euphrasia's klein, om zelf bestuiving beter 

 mogelijk te maken. 



^^ 



