— 80 — 

 Boschandoorn. — Stachys sylvatica. 



Wij zingen hier vaak een loflied op de bloemenkleuren , 

 en prijzende adjectiva dienen veelal ter qualificeering van wat 

 ook meestal zoozeer de schoonheid der bloemen verhoogt , 

 maar hier, bij deze Boschandoorn gaat dat prijzen moeilijk. 

 Deze Labiaat is meestal van een vuile purperkleur, voor een 

 modieus zyden toiletje misschien bruikbaar , maar niet over- 

 eenkomstig de frissche heldere tinten van Flora's dochteren. 



Van naderbij bekeken echter, valt zij verbazend mee met 

 hare witte teekening op de drielobbige onderlip en de aardige 

 aan de keel wat ingenepen , niet sterk gewelfde bovenlip , ge- 

 dragen door het behaarde kelkje met zijn vijf scherpe tandjes. 

 't Geheele voorkomen van de reeksen schijnkraosen boven elkaar, 

 soms in een tiental aan den stengel gezeten , is ijler en holler 

 dan we van de meeste Labiaten gewoon zijn ; elk kransje van 

 zes bloemetjes laat een eindje stengel open tusschen zich en 

 zyn opvolger en de tusschen gezeten blaadjes zijn maar klein. 



Overigens lijken al die rosé en purperen lipbloemetjes onzer 

 bosschen en wegen veel op elkander en 't is vaak niet voldoende, 

 dat ge erop let, hoe de kelk er uitziet en hoe de bladen zijn, 

 of de onderlip een knobbeltje of tandje vertoont en hoe haar 

 slipjes zijn gevormd , dat laat zich nog vrij gemakkelijk waar- 

 nemen , maar of de buis der bloem van binnen een haarring 

 bezit, moet ge ook bij de onderscheiding weten en omtrent de 

 twee lange en twee korte meeldraden wordt ge eveneens voor 

 allerlei vragen gesteld. Bij Stachys zijn de bladen groot en 

 breed, hartvormig aan den voet en mooi zacht behaard en 

 verder heeft de onderlip geen knobbeltje of tandje; de haar- 

 ring is duidelijk te zien even boven den witten voet der buis, 

 terwijl de meeldraden , niet of maar even verborgen onder hun 

 dakje, de curiositeit vertoonen, dat de buitenste en langste 

 een bochtje naar buiten beschrijven, zoo ver, dat men ze aan 

 de achterzij der bloem te zien krijgt. Hun stuifplicht hebben 

 ze dan al gedaan , het meel afstaande aan de harige insecten , 

 die den honig uit de diepte der buis komen halen ; zij ver- 

 vullen dien plicht, vóór de stempels in hun eigen bloem be- 

 stoven kunnen worden; die moeten later wachten op stuifmeel 

 uit een jonger bloempje. 



^^ 



V. U. en B., Plantenschat. 



