Pijlkruid. — Sagittaria sagittifolia. 



Ieder, die bij een wandeliog in ons waterrijk vaderland zijn 

 oogen niet geheel sluit voor hetgeen terzij van den weg in de 

 slooten te zien is , kent de bijzonder fraaie klassieke pijlvor- 

 mige bladeren , die min of meer hoog boven het water uitsteken. 



Maar buiten die bladeren is er nog veel ander moois aan 

 dit Pijlkruid op te merken. De groenachtig paars ge- 

 kleurde kelk en de grootere witte bloemkroon met een fraaie 

 roodpaarse vlek aan den voet der petala, zoo dienstig om 

 de insecten te lokken, die noodig zijn voor de bestuiving, 

 daar de wind dit hier niet doet , zouden u aanvankelijk niet 

 doen denken aan een eenzaadlobbig gewas , zoo gewoon zich met 

 een eenvoudig bloemdek te vergenoegen ; maar dat die kelk en 

 bloemkroon beide driebladig zijn , heft uw twijfel spoedig op. 

 Dit getal 3 vindt ge ook in de kantigheid van stengel en stelen 

 en in het aantal bloemen, dat telkens aan korte steeltjes, 

 gestut door schutblaadjes , bij elkaar zit, zorgvuldig steeds zóó , 

 dat de leden van een volgend driebloemig kransje niet juist 

 boven die van het vorige zitten, maar daarmede afwisselen. 



Dat de bovenste dier bloemen niets dan een groot aantal 

 meeldraden bevatten , met korte witte helmdraden en groote 

 paarse helmknoppen, waaruit helder geel pollen komt, terwijl 

 de onderste daarentegen slechts vele stampertjes omsloten 

 houden , leert u , dat we hier een éénhuizige plant hebben. 

 Toch zult gij beide , de mannelijke en de vrouwelyke bloemen , 

 hoewel altijd op één plant voorkomende , daarop niet te gelijk 

 in bloei aantreffen. Het pijlkruid is zeer protogynisch en als 

 gij de bovenste meeldraadbïoemen nog heerlijk ziet prijken met 

 de drie mooie witte bloemblaadjes , zijn ze by de onderste 

 reeds lang verflenst en zijn de vruchtjes reeds op weg van 

 hun rijpheid. 



Hebben ze die bereikt , dan vormen zy dikke kogels , die 

 uit honderden platte , naar buiten in een puntje uitloopende 

 afzonderlijke vruchtjes bestaan , door den vliezigen vrucht- 

 wand gevleugeld , waarin men , tegen 'tlicht gehouden , het 

 zaadje kan zien liggen. 



Zooals stengel en stelen en bladeren erg licht zijn, door de 

 met lucht gevulde holten er in , is dit ook met de vruchtjes 

 het geval; zij drijven zeer gemakkelijk op het water en worden 

 door den wind , die ook op de oppervlakte van stilstaand water 

 zijn werking uitoefent, als lichte vaartuigjes ver weggevoerd. 



