— 87 — 

 Breedbladige epipactis. — Epipactis latifolia. 



De bloemen vallen niet zeer in het oog; wel zitten ze op 

 een hoogen stengel, met vele in een langen tros bijeen, ieder 

 in den oksel van een puntig schutblaadje , maar zij zyn van 

 buiten bijna geheel groen , daar dit de kleur is niet alleen 

 van het gesleufde, hier niet gedraaide onderstandige vrucht- 

 beginsel, dat als 't ware het dikke steeltje van de bloem vormt , 

 maar ook van de drie grootste en buitenste der 6 dekslippen. 

 De drie binnenste dezer laatsten zijn groenachtig, maar toch 

 ook gedeeltelijk rood en een daarvan , het zoogenaamde lipje. 

 vormt een bijzonder kenmerk voor deze Orchidee. Want het 

 loopt niet in een spoor uit , zooals bij de meeste, maar vormt een 

 wijd open bakje, waarin men den glinsterenden honig uitlokkend 

 ziet liggen , terwyl het verder naar buiten twee groenachtige 

 knobbels heeft en de spitse en roodachtige top omgekruld is- 



Ook insecten met korten snuit kunnen bij deze Epipactis 

 dus te gast gaan en vooral wespen doen dit gaarne ; zij krijgen 

 daarbij de twee pollinaria, samen aan één hechtschij^ e gezeten, 

 juist op hun kop bevestigd, om daarmede, in andere bloemen 

 den kleverigcn stempel aan te raken , waar dan een deel van 

 de hier zeer gemakkelijk elkaar loslatende stuifmeelkorreltjes 

 op achterblijft. 



De naam breedbladig verdient de plant vooral voor de 

 onderste kromnervige bijna ronde bladeren ; naar boven worden 

 zij smaller en ten laatste zelfs bijna lancetvormig ; doch ze 

 zyn steeds langer dan de stengelleden , die ze van elkaar 

 scheiden. Knolletjes heeft deze Orchidee niet in den grond, 

 doch zij overwintert met een wortelstok. Op vochtige be- 

 schaduwde plaatsen in zandstreken en in bosschen is zij niet 

 zeldzaam , en "t is byzonder gemakkelijk bij deze bloem op de 

 bekende wijze met een potloodpunt , en die behoeft dan hier 

 maar kort en stomp te zijn , de bestuiving door insecten na 

 te bootsen. 



