— 88 — 

 Hengel. — Melampyrum prater] se. 



Een tweelippig bloempje, dat geen Labiaat is, heeft alle 

 kans een Scrophularinee te zijn en zoo is het ook met dit 

 teere , langgerekte, witgele bloempje, donkerder aan de voor- 

 zyde , dat in een naar ééne zijde van den stengel gekeerden 

 tros horizontaal afstaat, zoodat het gapend mondje den insecten 

 wordt toegestoken. In 't begin sluiten boven- en onderlip nog 

 op elkaar, langzamerhand wijken de fijn getande lipjes uiteen , 

 om toegang te geven tot de zeer langgerekte horizontale buis , 

 die scherpkantig is aan den bovenkant. Door zijn vorm en 

 zijn stand kon zulk een hengel bloempje best tot model dienen 

 van een spuier aan een monumentale fontein. 



Daar binnen staan de twee langere en twee kortere meel- 

 draden met hun helmknopjes dicht bijeen om den fijn puntig 

 uitloopenden stijl ; zij moeten noodzakelijk hun stuifmeel 

 aan de honigzoekende insecten afstaan , zoo deze althans niet , 

 wat een brutale aardhommel wel eens onderneemt , een flinken 

 beet doen onder in de buis der bloem, om zoo op ruwe, dief- 

 achtige manier den honig te bemachtigen. 



Misschien verdient de Hengel trouwens wel zoo'n kleine 

 onaangenaamheid , want hij is , als vele Rhinanthaceeën , een 

 halve parasiet. Deze onderafdeeling van de Scrophularineeën 

 stellen zich door middel van zuignapjes of haiistoria aan hun 

 wortels , waar zij maar kunnen , in gemeenschap met andere 

 wortels , van grassen , heide of wat er maar in hun buurt te 

 vinden is , en ontleenen daar de opstijgende vochten aan , die 

 zij door middel van hun groene bladeren verwerken. Deze 

 laatste staan kruiswijs aan den kantigen stengel en gaan boven 

 over in eigenaardige, bij Melampyrum arvense roodgekleurde, 

 schutbladen met een paar priem vormige tanden links en rechts 

 aan hun voet , waar het fraaie viertandige kelkje in hun oksel 

 zit, roodachtig bruin gevlekt en van boven verder de bloem- 

 buis bedekkend dan van onderen. 



De Hengel schijnt een beetje kieskeurig te zijn; ge zoekt 

 haar soms lang te vergeefs , waar ge haar in bosschen of op 

 veenachtigen heidegrond zoudt verwachten , doch waar eenmaal 

 de omstandigheden gunstig voor haar zyn , komt zij dan ook 

 in milden overvloed voor en ziet ge er heele uitgestrektheden 

 mee bezet. 



