— 89 — 

 Zandklokje. — Jasione montana. 



Dit is een echt kind van het zand , dit lichtblauwe , op hoo- 

 gen, bijna bladerloozen stengel nog al kaal en enkel staande 

 bloemhoofdje. Bij nader bekijken blykt het echter, dat wij 

 hier niet met een hoofdje te doen hebben , daar ieder bloempje 

 een eigen steeltje heeft. De gelijkenis op een Composiet werd 

 overigens versterkt door het fraaie en forsche om windsel, dat 

 witachtig is en uit twee rijen mooie puntige groengerande 

 blaadjes bestaat. Een eerste blik op het blauwe Zandklokje 

 doet u slechts smalle , lichtblauwe , keurig uitgeknipte franje 

 zien . maar zoo ge gaat onderzoeken , bemerkt ge , dat het de 

 massa lange smalle slipjes zijn van de menigte vijfslippige bloem- 

 kroontjes, omgeven door nog weer fijner groene kelkslipjes. 



Midden tusschen elk vijftal kroonslipjes ziet ge een keurig 

 wit sterretje, gevormd door de naar elkaar toegebogen helm- 

 knopjes van 't vijftal meeldraden ; men kan ze best van elkaar 

 losmaken en den helmdraad tot beneden volgen. Duidelijk 

 valt ook het onderstandig vruchtbeginsel in 'toog en de door 

 het genoemde sterretje passeerende stijl met den eerst paars , 

 later rosé gekleurden , nog boven de bloemfranje uitstekenden 

 stempel, die van buiten haartjes bezit, daarmee 't stuifmeel 

 uit de helmknoppen veegt en eerst als hij dat door den wind 

 of door insecten verloren heeft en de stijl is opgeschoten, zijn 

 twee lobben uiteenslaat om vreemd pollen te ontvangen ; van- 

 daar die kleurwisseling. 



Al lijkt die Jasione oppervlakkig niet op de mooie groote 

 Campanula, haar kleur zou haar verwantschap ermee reeds 

 verraden , zoo niet ook de meer wezenlijke kenmerken over- 

 eenkwamen. 



Zoo arm aan bladeren als de stengel in de hoogte is , zoo 

 rijk bebladerd is hij beneden. Langwerpige zittende bladeren , 

 sterk afstaand behaard, vindt men aan de, uit den wortel 

 opschietende stengels, waarvan zoo merkwaardig meestal één , 

 de middelste, rechtovereind staat, terwijl de andere, soms een 

 tien- of twaalftal wel, neerliggen of zich flauw opwaarts 

 buigen. De benedenste bladen zijn meer afgerond aan den 

 top dan de bovenste , alle echter zittend en betrekkelijk klein 

 in evenredigheid van de plant. 



