— 91 — 



Dauwbraam. — Rubus caesius. 



Dit is üiet de gewone Braambes of Brummel met de in 

 rypeu staat glinsterend zwarte vruchten , maar eene die door 

 zijn blauwachtige bedauwde bramen gekenmerkt is en toch ook 

 nog al veel in ons land voorkomt, in de duinen en in bosschen. 



Trouwens tot welke soort wat men noemt de ,, Gewone braam" 

 eigenlijk behoort, valt niet zoo gemakkelijk te zeggen , want de 

 leden van het geslacht Rubus lyden aan een bijzonder groote 

 veranderlijkheid in hun vormen , terwijl zij als het stuifmeel van 

 de eene soort op de stempels der andere geraakt, ook gemak- 

 kelijk vruchtbare bastaarden voortbrengen. Buiten deze Dauw- 

 braam Rubus caesius en de als gekweekt algemeen bekende 

 Framboos, Rubus idaeus , noemde Oudemans in zijn Flora in 

 1878 al 15 en geeft Suringar er in zijn Zakflora van 1895 wel 

 25 species. Wie zich niet in deze zee van soorten wil dompelen, 

 noeme, zooals Heukelb voor het gemak van den beginner doet, 

 alles, wat als braam in 't wild groeit en geen Framboos of 

 Dauwbraam is, Rubus fruticosus , al begaat hij dan de zonde 

 van kleine verschillen over het hoofd te zien. 



De familie der Rosaceeën herkent ge uit dezen Rubus door 

 den 5-slippigen kelk, die hier geen bijkelk heeft, de 5 kort 

 genagelde bloembladen , die gemakkelijk afvallen en de vele 

 meeldraden, waarvan de antheren der binnenste, die het dichtst 

 bij de vele stampers gezeten zijn, zich het laatst openen , als de 

 stempels reeds bestoven zijn. Die stampers zijn te zamen op een 

 naar boven uitgegroeiden bloembodem geplaatst, die later de 

 drager is van de dicht opelkaar gedrongen sappige steenvruchtjes , 

 wier vereeniging de eigenaardige eerst groen dan rood en eindelijk 

 blauwzwart of zwart gekleurde zoo ,, gezochte" vrucht vormt. 



De van smalle steunblaadjes voorziene bladeren zijn bij onze 

 Dauwbraam allen driotallig, verspreid en gesteeld, terwijl de 

 gezaagde en van achteren vrij dicht behaarde blaadjes ongesteeld 

 zijn. De plant vormt, evenals zijn geslachtgenooten , houtige 

 stengels, die het eerste jaar slechts bladeren dragen en hier 

 rolrond zijn, terwijl zij volgende jaren bloem en vrucht voort- 

 brengen. De vruchten zijn voor de aanvallen van allerlei dieren 

 en diertjes beschut door de overtalrijke en bijzonder scherpe 

 stekels, die de stengels, de bladstelen en zelfs de bloemstelen 

 wapenen , terwijl de allerkleinste kevertjes en andere kruipende 

 insecten ook nog dikwijls door de klierdragende haren van den 

 kelk terug gehouden worden. Maar vogels eten de vruchten 

 en bevorderen de verspreiding der zaden. 



