— 99 — 

 Spurrie. — Spergula arvensis. 



De gewoonheid zelf, zoo'n klein wit spurriebloempje , vijf 

 bloemblaadjes, vijf kelkblaadjes, vijf meeldraden en vijf stijlen, 

 en een vijfkleppig doosvruchtje en daarbij niet enkel gewoon 

 door 't aantal , ook alles doodgewoon van vorm , de bloem- 

 blaadjes keurig afgerand, niet ingesneden, de kelkblaadjes iets 

 kleiner dan die der bloem en bij al die gewoonheid is het 

 ook nog een algemeen voorkomend plantje, omdat het veel 

 als voeder voor 't vee wordt gekweekt en op bijna alle zand- 

 gronden in 't wild wordt aangetroffen. 



Doch bij haar alledaagschheid doen zich voor den beschou- 

 wer, die nauwkeurig toekijkt, tal van aardige bijzonderheden 

 aan de plant voor. Allereerst dan de beharing op bladen , 

 stengel, kelk en bloemsteel; met de gewone loupe reeds kunt 

 ge elk haartje als klierdragend herkennen door het knopje op 

 zijn top , en dan , wat interessante bewegingen voeren de bloem- 

 steeltjes uit! De bloempjes staan in bijschermen, maar veelal 

 ziet ge den steel van het topbloempje naar beneden geslagen, 

 als namelijk het ephemere bloempje, dat zijn bloeitijd slechts 

 bij uren telt, is uitgebloeid; zwaar hangt het stevige doos- 

 vruchtje rechtstandig aan zijn steeltje neer, maar zie ginder, 

 daar staan de opengesprongen vruchtjes weer rechtstandig 

 overeind en 't steeltje heeft den stand hernomen, dien het had, 

 toen het de bloemknop droeg. Al die verschillende standen 

 en overgangen geven iets opmerkelijk hoekigs aan een tak van 

 bloeiende spurrie. 



In de met vijf klepjes wijd openstaande vruchtjes vindt ge 

 vele kleine zwarte zaden en zie , bij een geringe vergrooting 

 reeds merkt ge daarop een smalle vleugellij st, als de houten 

 aequator om uw globe , het bolronde zaadje omspannend. 



Ten slotte nóg iets ongewoons aan 't spurrieplantje. Dat 

 zijn de bladen, die lijnvormig zijn, maar die daarom niet slap 

 neerhangen. Ze zijn een beetje vleezig en staan in twee bun- 

 deltjes aan de verdikte holle stengelknoopen , zoodat ze kransen 

 schijnen te vormen. Elk blad is van onderen in de lengte 

 gegroefd, alsof het was toegeslagen en daar er veel zijn en 

 de knoopen nog al dicht bij elkaar liggen , maakt de plant 

 volstrekt geen indruk van leegte of kaalheid ondanks de smalte 

 der bladeren. 



--^^^^ 



