— 111 — 



Akkerltamille. — Anthemis arvensis. 



Een Composiet, zooals er meer zijn, herinnerend aan Ganze- 

 bloem en Madeliefje, maar toch zelfs voor wie maar opper- 

 vlakkig toekijkt , daarvan te onderscheiden. Allereerst dan wel 

 door de bladen. Die zijn bij onze Akkerkamille fijn en 

 gevind als wortelloof , dubbel vindeelig met getande slippen en 

 verspreid aan den zachtbehaarden stengel. Deze vertakt zich, 

 zoodat een stengel soms drie bloemhoofdjes draagt, wat met 

 de witte ganzebloem niet het geval is. Dan verder is een eigen- 

 aardigheid van de Akkerkamille , dat de lintbloemen, zooals ook 

 op ons plaatje duidelijk te zien is , om zoo te zeggen omvallen , 

 ze slaan terug en laten de gele buisbloemetjes te duidelijker 

 uitkomen , zooals deze bij de oudere bloemen zijn opgehoogd 

 tot een torentje, een torentje wel te verstaan, met plat dak. 



De bloembodem is als bij Chrysanthemum met merg gevuld , 

 maar verschilt van dien anderen èn door zijn kegel vorm èn 

 door de aanwezigheid van lange witte droogvliezige schubjes, 

 die daar tusschen de gele vijfslippige dwergbloempjes denzelf- 

 den dienst doen als schutblaadjes. Met het uitgroeien van 

 den bloembodem veranderen de buisbloemen van richting 

 en dit heeft het merkwaardig gevolg, dat de buitenste reeds 

 verder gevorderde bloempjes op hun al rijpe stampertjes stuif- 

 meel kunnen krijgen van de nog niet zoo ver gevorderde 

 middelste bloemen , die nu boven en niet naast hen staan. 



De geur van deze Akkerkamille is scherp, niet lekker, 

 al herinnert hij toch eenigszins aan dien van de Echte 

 Kamille, de Matricaria chamomiUa. 



Het omwindsel doet in mooie schikking der over elkaar als 

 dakpannen liggende blaadjes niet onder voor eenige andere 

 Composiet, maar hier merken we de bijzonderheid, dat de 

 vliezige schubjes aan den top teruggeslagen zijn en tegen 

 *t omwindsel zelf aanliggen, juist zooals de witte vrouwelijke 

 straal bloemen zich ruggelings over hen heen tegen den steel 

 drukken, 't geen echter niet wegneemt, dat in fleurigen zon- 

 neschijn op den zandigen akker ze flink opgeheven staan. 



