- 118 - 

 Struikheide. — Calluna vulgaris. 



Als de Dopheide reeds cenige weken bloeit , begint eerst in 

 de laatste helft van Juli deze donkerroode Struikheide 

 zich te vertoonen, bijna altijd in de buurt van haar rosé zus- 

 tertje. Met haar tweeën maken zij dat bekoorlijke rosé kleed 

 van onze heidevelden, dat in 't najaar een reis door Drenthe 

 of de Veluwe , door sommige deelen van Noord-Brabant en 

 van Gelderlands achterhoek en ook door het Zuidoosten van 

 Friesland , als men ongevoelig kan blijven voor de armoede 

 der menschenbevolking , tot een waar genoegen maakt. Wat 

 de schoonheid der beide heidesoorten betreft , valt het haast 

 moeilijk een keuze te doen; die men 't laatst nauwkeurig heeft 

 bekeken , draagt allicht den eerepalm weg , maar onze heide- 

 schapen twijfelen niet aldus , die laten de Dopheide staan en 

 eten alleen en met graagte onze Calluna vulgaris. 



Zijn roseachtig paarsen tint krijgt het bloempje van zijn 

 kelk en bloemkroon beide, die elk vier slippen hebben en 

 bijna gelijk van kleur zijn; de kroonslipjes zijn korter dan de 

 kèlkslippen en met hun achten omgeven ze het groepje van 

 acht meeldraden , naar elkaar toegebogen om den fraaien hoo- 

 gen stamper met vierlobbigen stempel heen , elk met zijn don- 

 kerbruin helmknopje en daaronder de twee witte aanhangsels, 

 die ook bij de dopheide worden gevonden en die zoo'n vroolijk 

 inkijkje geven in het klokvormige bloempje. 



Aan korte takjes zijn die bloempjes in dichte schijntrossen 

 aan 't houtig stengeltje gezeten en wat een groen kelkje lijkt 

 onder ieder van hen is een groepje van de vier bovenste blaadjes 

 der takjes. Aan de bladeren valt iets aparts en zeer eigen- 

 aardigs op te merken, wat hun stand betreft. De niet-bloem- 

 dragende vertakkingen van den stengel bestaan elk uit vier 

 rijen stijf tegen de takjes aanliggende blaadjes, die kruiswijs 

 staan en zoo dicht opeen, dat ze groene zuiltjes of kolommetjes 

 schijnen te vormen. Aan de onderste bladen dier zuiltjes en 

 ook aan de afzonderlijke blaadjes aan den stengel , in wier 

 oksel de bloemdragende takjes ontspringen , ziet men een 

 splitsing van 't blad in twee spoortjes , twee groene puntjes , 

 die aan een pijlvormigen voet doen denken. 



Het sterke altijdgroene plantje krijgt ook door de bekoorlijke 

 fijne wit-en-rose knopjes en de teere bloempjes iets bijzonder 

 lieflijks. De bijenhouders laten hun kweekelingen den zoeten 

 honigschat, die onder in 't bloempje wordt afgescheiden, met 

 graagte inzamelen. 



