— 119 — 

 Hop. — Humulus lupulus. 



Al is de Hop een belangrijk handelsproduct, hoog geroemd door 

 de bierdrinkers, en wordt de plant daartoe, hoewel hier te lande 

 niet zeer veel, veelvuldig bij hooge staken opgeleid, verbouwd, zij 

 komt in boschachtige streken toch ook niet zelden in het wild voor 

 en slingert zich dan sierlijk tusschen het geboomte aan den weg> 

 soms met haar slappen stengel een hoogte van verscheidene meters 

 bereikend. Vooral in het najaar , als de talrijke geel-groene hopbel- 

 len zich gevormd hebben, geeft deze klimplant aan de els of beuk, 

 die zij tot steun heeft gekozen , een aardige bekoring. 



Bij dat slingeren windt zij zich steeds rechts om haar steunsel , 

 zoodat, als gij er van boven op neer ziet, de beweging is als die van 

 de wijzers van een uurwerk, dus omgekeerd als bij dea Convoluulus. 

 Doch behalve door dat ze minder links is, is ze boven deze laatste 

 bevoorrecht door het bezit van eigenaardig gevormde stekeltjes, die 

 in zes rijen langs den stengel zitten, bij eenigszins sterke vergrooting 

 er uit zien als een kegeltje, waaruit van boven twee evenwijdig aan 

 den stengel geplaatste puntjes te voorschijn komen, en die de plant 

 bij het zich omhoog werken van groot nut zijn. 



De fraaie handspletige bladeren, met gezaagde slippen, die veel 

 op die van den wijnstok gelijken, doch ruwer zijn en niet zoo spinne- 

 webachtig behaard aan de achterzijde, zooals die veelal zijn, zitten 

 twee aan twee tegenover elkaar en de steunblaadjes, waarvan oorspron- 

 kelijk elk blad aan eiken kant er een naast zich zou hebben , zijn twee 

 aan twee met elkaar vergroeid, zoodat er nu ten slotte slechts twee 

 zijn, ieder gevormd uit een van het eene en een van het andere blad. 



De hop is tweehuizig. De mannelijke planten hebben losse pluimen 

 van een massa kleine geelgroene bloempjes, die een vijf bladig bloem- 

 dek en vijf meeldraden met groote helmknoppen bevatten, waaruit 

 in Augustus bij de minste beweging een wolk van geel pollen opstuift. 

 De vrouwelijke hop heeft dicht op elkaar gezeten bloempjes, die de 

 met twee stijlen voorziene vruchtbeginsels bevatten, waarbij een klein 

 schubvormig blaadje het bloemdek vertegenwoordigt, dat echter in 

 zijn rol geholpen wordt door een later zich ontwikkelend groot schut- 

 blad. De groepen aldus goed afgesloten vrouwelijke bloemen vormen 

 de bekende hopbellen en daarin, op het vruchtje en binnen de schut- 

 bladen daarvan, ontwikkelen zich de harsachtige kliertjes, die als 

 een geel bitter smakend poeder naar buiten vallen , als men de rijpe 

 bellen schudt, het hopmeel of de lupuline, voor het brouwen van bier 

 zoo gezocht. 



