— 125 — 

 (jewone malva. — Malva vulgaris. 



Dorpskinderen zullen u de Malva wel helpen vinden , als 

 gij ze zoekt , want zij kennen de mooie , laag op den grond 

 groeiende planten wel, die zij Kaasjes kruid noemen en 

 waarvan zij de vruchtjes graag in den mond steken en eten 

 in de verbeelding, dat ze iets lekkers verorberen. De grootere 

 Malva sylvestris, donkerder rood en met diep ingesneden kroon- 

 slippen , valt meer in 't oog dan deze Malva vulgaris , die u 

 in de buurt van bouwland, en vooral als de bloem niet geheel 

 open staat, bij het voorbij wandelen wel eens aan de kleine 

 Convolvulus kon doen denken door kleur en vorm , hoewel bij 

 nadere beschouwing het verschil werkelijk hemelsbreed is. 



't Is weer een mooie elegante bloem met die weinig inge- 

 sneden wit en zachtrose getinte vijf vrij groote kroonbladeren 

 en den breedvijftandigen kelk, soms met wat gekroesden rand , 

 't geen vooral de na- verwante, maar bij ons zeldzame soort, 

 M. rotundifolia of borealis kenmerkt , en het driebladig bijkelkje 

 met lange smalle slippen beneden met den waren kelk ver- 

 groeid. Ge moet vooral een knop eens gaan ontleden , om op 

 te merken , hoe aardig gedraaid en gewonden de bloembladeren 

 erin liggen en dan als ge deze alle vijf hebt verwijderd , al 

 uwe aandacht te wijden aan de interessante meeldraden. 



Ze zijn talrijk en vormen alle te zamen een kokertje , waar- 

 boven een dicht hoopje helmknoppen , zeer bijzondere vrije 

 helmknoppen, die met een horizontale spleet openspringen, 

 zich verheft. Tn een geopende bloem kunt ge soms op de 

 meeldradenkoker een dichte pluim van stuifmeel zien. Tusschen 

 de helmknoppen vallen reeds in den knop de vele paarse stijlen 

 u in 't oog , die hangen ook tot op aanzienlyke hoogte samen 

 en alleen hun toppen zijn nog te tellen. Aan hun voet nu 

 wordt het „kaasje" gevonden , keurig gepresenteerd op het 

 schoteltje der kelk , als een mooie platte ronde splitvrucht , 

 uit vele gladde vruchtkluisjes bestaande , elk met één zaadje , 

 en bij rijpheid in die deelen uiteenvallend. De vruchtsteel 

 buigt zich ten slotte naar beneden. 



Kleine vrij breede steunblaadjes vindt men aan den voet 

 der verspreide, langgesteelde , handlobbige bladeren, in wier 

 oksels ge de gesteelde bloemen in groepjes van vier of vijf 

 bijeenvindt. Bij deze soort liggen de forsche takken meestal 

 op den grond uitgespreid en de vele stengels zijn evenals de 

 bladeren kort behaard. 



