- 128 - 

 Sint-Janskruid. — Hypericum perforatum. 



In trossen van groote gele bloemen , op 't eerste gezicht aan 

 Lysimachia vulgaris herinnerend , prijkt Hypericum perforatum m 

 milden overvloed op onze zandgronden. Ja, en ook op heide- 

 gronden , want hoe zou het anders de eer van zijn naam op- 

 houden? Die naam toch komt van de Grieksche woorden 

 hvpo „tusschen" en ereike ,, heide", zoodat „tusschen heideplanten 

 groeiend" zeker een op de plant toepasselijke qualificatie zal 

 zijn. Zoo is het ook, maar toch, behalve op heide en zand, 

 heeft men 't Sint-Janskruid ook op bouwland in veenstre- 

 ken en langs grazige wegen. De soortnaam perforatum is 

 ook alleraardigst gepast , want de lange , smalle , gi'oene 

 blaadjes, kruisgewijs aan den stengel en de takjes in rijken 

 overvloed bevestigd, zijn door oliekliertjes doorschijnend ge- 

 stippeld; vooral aan 't boveneind van de blaadjes kan men, 

 als men ze tegen 't licht houdt, duidelijk die heldere stipjes 

 waarnemen. Bij een andere soort, de lage Hypericum humifu- 

 sum, die zulke mooie kleine gele sterretjes te zien geeft, is 

 die stippeling alleen aan de bovenste bladeren zichtbaar. 



Elk bloempje der vcelbloemige bijschermen bestaat uit vijf 

 wijduitstaande kroonbladen , die hier en daar heldere plekjes 

 vertoonen , waar het celweefsel dunner is , en waardoor zy van 

 binnen hier en daar gestippeld worden , terwijl zij van buiten 

 zwart gestreept zijn. In het midden prijkt een groote kwast 

 of pluim van wijduitstaande fijne meeldraden met sierlijke 

 kogelvormige , bewegelijke helmknoppen. Deze meeldraden zijn 

 in bundeltjes vereenigd; ze zijn veelbroederig, maar hier is de 

 onderlinge aanhechting slechts aan den voet op te merken ; 

 drie afzonderlijke kwastjes staan om het vruchtbeginseltje , 

 welk laatste drie forsche wijd uiteenstaande stijlen draagt en 

 tot een driehokkige doosvrucht zich ontwikkelt. De meeldraden 

 zijn ongelijk van lengte , de middelste en langste komen het 

 laatst tot ontwikkeling en kunnen dan nog voor de bestuiving 

 zorgen van den stempel, wiens naaste buren ze zijn. 



De kelk heeft vijf vrij groote, zeer puntige gaafrandige 

 slippen. Nog dient ter herkenning van onze Hypericum gelet 

 op de twee verheven strepen aan den stengel. 



In zake bijgeloof heeft deze plant haar rol gespeeld ; zij wordt 

 in heksenprocessen wel genoemd en aan de op Sint-Jan ge- 

 plukte takken werd een bezwerende macht toegeschreven, die 

 booze geesten verdreef. 



V. U. en B. , Plantenschat. 9. 



