- 130 - 

 OogetrOOSt. — Euphrasia officinalis. 



Ooget roost, wat is dat een welgekozen naam! Niet 

 in den oorspronkelijken zin van geneesmiddel bij oogziekten, 

 maar in den zin, waarin wij spreken van iets, dat een Augen- 

 weide voor ons is , een weldaad , een troost en een verkwikking. 



In grootte en kleur lykt het bloempje een beetje op de Hon ds- 

 draf, maar het is veel fijner, zoo'n frenletje onder de bloemen^ 

 waar Glechoma een boerenjufFertje zou kunnen zijn. Elk bloempje 

 zit afzonderlijk in den oksel van een der mooi donkergetinte , 

 bijna driehoekige scherpgezaagde en zittende bladeren . die be- 

 neden aan den stengel tegenoverstaand, hoogerop verspreid zijn. 

 Verspreid ja in ofificiëelen zin, het zijn /b/m sparsa, maar 

 feitelijk zitten ze vrij dicht bijeen, waardoor zoo aardig elk 

 groepje bloemen op een bouquet gelijkt. 



Witachtig paars is de kleur van het tweelippige bloempje; 

 aan 't zelfde stengeltje ziet ge er met witten en andere met 

 paarsen hoofdtint, maar altijd vindt ge beide lipjes aardig 

 donker belijnd , bovendien met een gele vlek op de onderlip 

 en een teruggeslagen randje aan de fijn gekartelde bovenlip. 

 De onderlip is in drieën verdeeld , elk deeltje weer diep twee- 

 lobbig. Dit alles laat zich zeer duidelijk waarnemen , maar 

 misschien moet ge de loupe by de hand hebben , om , wat 

 toch erg de moeite waard is, de helmknopjes, met hun niet 

 even lange stekeltjes onderaan , goed te onderscheiden. 



Het vrij lange buisvormige kelkje loopt in vier tandjes uit 

 en het enkelvoudige vruchtbeginseltje in de diepte zal uitgroeien 

 tot een plat tweekleppig vruchtje met vele zaden , ongevleugeld 

 in tegenstelling met die der verwante Rhmanthus. 



De naam Euphrasia beteekent blijmoedigheid , vroolijkheid 

 en onze Constantijn Huygens noemde het gedicht , waarmee 

 hij Lucretia van Trello over het verlies van een harer oogen 

 wilde troosten naar deze Euphrasia. Wij moeten goeden moed 

 houden, heet het daar, ook als wij ,,niet en sien al wat wij 

 geerne zagen". Nu, tot de dingen, die ieder ,,geerne siet" be- 

 hoort zeker wel onze op hei- en duingrond en langs wegen en 

 dijken bloeiende O o getroost, die dikwijls vooral het grazig 

 karrespoor van zandwegen schijnt te zoeken. 



•^ 



