- 131 - 

 Gele hoiligklaver. — Melilotus officinalis. 



Wanneer ge een veldboaquet gaat maken en uw wandeling 

 TOert u langs den oever eener rivier of ook maar in de buurt 

 van vochtig weiland , dan zal bij den ingezamelden schat waar- 

 schijnlijk deze Melilotus niet ontbreken en dan kunt ge thuis 

 nog dagen lang genieten van den heerlijkzoeten , fijn aromati- 

 schen geur, sterk herinnerend aan dien van den Wald meis- 

 ter, de Asperula odorata. Ze schieten vrij hoog op, deze 

 elegante planten met den geribden onbehaarden stengel en de 

 vele bloemdragende takken, waaraan de zeer lange, zeer dichte 

 bloemtrossen prijken, elk bloempje kort gesteeld en hangend, 

 van 't helderste fleurigste geel , dat zich denken laat. 



Boven den vyftandigen kelk vertoont het dubbel zoo groote 

 bloerakroontje zijn vlag en vleugels en zijn ongesnavelden kiel, 

 alles éénkleurig en alle bloemblaadjes ongeveer gelijk van grootte. 

 De kleine insecten , die de vleugeltjes tot rustplaats kiezen , 

 dringen daardoor 't stuifjneel der tweebroederige meeldraden 

 uit de kielspleet tegen hun kop en borst en zullen er in andere 

 bloemen den stempel van voorzien , die zich echter ook wel met 

 pollen uit de eigen bloem contenteert. Beneden aan de lange 

 trossen vindt ge zeker wel reeds rijpende , zoo geen zwarte 

 rijpe vruchtjes en ge kunt dan met de gewone loupe duidelijk 

 waarnemen, hoe aardig ze van vorm zijn, nog al breed en scherp 

 puntig uitloopend, niet gebogen en duidelijk overdwars gerim- 

 peld. Langs den bo vennaad zijn ze scherp gekield met hun 

 klein opstaand randje. Het kelkje blijft ze trouw omgeven, maar 

 slechts aan den voet, meer dan de helft der peul steekt boven 

 den kelk uit. 



De handvormige bladen , hoewel bij den habitus dezer plant 

 slechts een bescheiden rol spelend, hebben iets sierlijks , zooals 

 zij daar door hun tweeteere, priemvormige steunbladen verge- 

 zeld, hun drietal langwerpige blaadjes, die keurig fijn zijn gezaagd 

 en van boven afgerond, vrij vlak uitspreiden. Des avonds gaan 

 zij op de manier der andere klaverblaadjes toege vouwen slapen. 



In afwijking van de meeste andere tweejarige planten bepaalt 

 Melilotus zich het eerste jaar niet tot het maken van een blad- 

 rozet met zeer korte stengelleden, maar brengt ook al een lood- 

 recht opgeschoten stengel voort, die echter niet bloeit en tegen 

 den winter afsterft , terwijl een paar in de oksels der zaad- 

 lobben tot daartoe verscholen spruiten in het tweede jaar in 

 bloemdragende assen veranderen. 



