— 132 — 

 Akkerwinde. — Convolvulus arvensis. 



Dat schoonheid en nut niet altijd samengaan , ook niet in de planten- 

 wereld, het blijkt heel duidelijk uit deze Akker winde, die zoo 

 sierlijk het bouwland kan omgeven met heele randen van zijn losse 

 bevallige bloemslingers en die toch terecht op den akker ten zeerste 

 wordt gevreesd. Niet alleen toch, dat haar wortel zeer diep in den 

 grond dringt, maar de stengels orastrengelen de naastbijzijnde plan- 

 ten en verstikken die soms in doodelijke omarming. Verraderlijk 

 kruipend over den grond, nadert de windende gegroefde convolvulus- 

 stengel de onschuldige grassen of de roggehalmen of andere stengels 

 en langs een denkbeeldigen v^enteltrap daaraan zich opwerkend met 

 flinke spiraalslagen, houdt zij haar as aan de linkerhand, zoodat wij 

 hier met een linkswindende slingerplant te doen hebben. 



Verv^djdert ge zoo'n halm, zooals er ook een in onze afbeelding 

 omkneld wordt, uit de omwindingen, dan kunt ge de vele draai- 

 ingen, die de Winde heeft gemaakt, duidelijk nagaan door de 

 verheven kanten die spiraalsgewijs hemzelven omgeven, maar wat 

 zijn bladen betreft, hij zorgt wel dat die alle goed overeind komen 

 te staan op hun keurige steeltjes. De voet dier mooi gevormde 

 gaafrandige van boven sierlijk afgeronde bladeren, eigenaardig met 

 een fijn stekelpuntje voorzien, is aan de bovenste pijlvormig, door- 

 dat de slippen benedenwaarts afstaan, maar lager wijken ze hori- 

 zontaal uiteen, zoodat de voet daar meer spiesvormig is. Elk blad 

 draagt in zijn oksel een enkele klokvormige bloem, die even boven 

 het blad uitsteekt op haar vrij langen steel en twee lijnvormige 

 kleine schutbladen heeft op eenigen afstand van de bloem, heel anders 

 dus dan bij de in onze heggen zoo algemeene witte groote Convolvulus 

 sepium, waar de kelk door de schutbladen wordt bedekt. 



De kelk is bij de Akker win de met haar vijf slippen dicht aange- 

 drukt tegen het vruchtbeginsel en blijft ook later de tweehokkige 

 doosvrucht eng omsluiten en lang nog steekt de verdroogde stijl 

 daarboven uit. Toen deze frisch en fleurig tusschen de vijf meel- 

 draden stond, had hij twee mooie forsche stempels en aan zijn voet 

 rustte 't vruchtbeginsel op een vleezige schijf. De op de bloemkroon 

 gezeten meeldraden laten in de geel gekleurde diepte der bloem een 

 sterretje van vijf openingetjes zien, 't is dus een echte re vol verbloem, 

 maar de rosé tinten der zeer weinig gelobde kroon geven de grootste 

 sierlijkheid aan dit naar vanille ruikend bloemenkind. 



