— 133 — 

 Rondbladig klokje. — Campanula rotundifolia. 



Een van de sierlijkste bloemen onzer wilde Hora is dit mooie Rond- 

 bladig klokje, "als gemaakt van 't fijnste paarse satijn, glad en 

 onbehaard, slechts hier en daar w^at rimpelig, alsof 't satijnen kleed 

 pas uit een koHer was te voorschijn gehaald. De klok vorm is bij dit 

 bloempje al bijzonder zuiver en door de 24 uren van het etmaal heen 

 blijft die echite vorm eener zware klok door dit teedere bloempje 

 behouden, van sluiting of verslapping of verandering is geen sprake 

 en 't is of de van grootte zoo mooi er in passende klepel ten allen 

 tijde tot kleppen bereid is. Zij is de meest algemeene der acht in 

 ons land voorkomende Campanula's. In wijde trossen of eigenlijk 

 pluimen hangen de klokjes naar ééne zijde van den stengel. 



Bij 't eerste bekijken, twijfelt ge aan de juistheid van den soort- 

 naam rotundifolia', want in plaats van rond zijn de verspreide bla- 

 den lijnvormig, hoogstens wat lager aan den stengel lancetvormig 

 en gezaagd. Toch, als ge tot den wortel uw onderzoek voortzet, 

 vindt ge onderaan een paar fraaie langgesteelde bijna ronde gekar- 

 telde blaadjes, aan den voet hartvormig; die hebt ge bij de determi- 

 neering noodig en hun afwezigheid, daar zij soms tijdens den bloeitijd 

 afvallen , kan veel last en moeite geven. 



Een ander iets van belang zijn de priemvormige slippen van den 

 kelk , die fraai geribd is en 't halfonderstandig vruchtbeginsel stevig 

 omsluit. De slippen staan sierlijk af van de bloem en ook reeds van 

 de geplooide en toegevouwen geelwitte bloemknoppen en van de nog 

 kleiner gladde en groenachtige knopjes. 



De stamper, de reeds genoemde klepel in de klok, staat midden 

 tusschen de vijf meeldraden in en is aan zijn voet omgeven door de 

 vliezige verbreeding dier draden, waardoor een soort van koepeltje 

 gevormd wordt boven het vruchtbeginsel , dat tot een met poriën aan 

 den voet openspringende doosvrucht uitgroeit. Buigt ge de vijf verbreede 

 helmdraden uiteen, dan kunt ge de holte, waarin honig wordt afge- 

 scheiden, duidelijk waarnemen. In den knop steekt de stamper niet 

 uit boven de hélmknoppen, waarboven hij zich later ver verheft. 

 Al voortgroeiende maakte hij daarbij gebruik van de borstelige haren 

 op de oppervlakte van den stijl en veegde uit de naar binnen open- 

 springende en vóór hem rijpende helmknoppen het stuifmeel weg, 

 terwijl de helmknopjes later verlept den voet van den stijl omslingeren 

 blijven. Dan eerst rijpt hijzelf en zet zijn drie flinke omkrullende 

 stempels wijd uiteen, wachtend tot een in' een andere bloem bestoven 

 insect hem zijn pollen afstaat, als het op weg is naar den zoeten 

 voorraad onder in de klok. De haren van den stamper zijn nu niet 

 meer te zien, die heeft hij wijselijk ingehaald. Zij hebben zich in 

 hun kolfvormig gezwollen en in het weefsel van den stijl verborgen 

 voet teruggetrokken als de vinger van een uitgetrokken handschoen 

 die aan den vinger bleef vastzitten. Bij alle Campanulaceeën dus ook 

 bij de reeds besproken Jasione, vindt men hetzelfde verschijnsel. 



'«Sf«? 



