— 143 — 

 Guldenroede. — Solidago virga am-ea. 



Hoog en krachtig prijkt de Gulden roede in boschrijke 

 streken, bijna als een klein heestertje eruit ziende, met de fier 

 rechtop staande overrijke trossen van gouden bloemen. On- 

 willekeurig gaan bij 't zien der gele massa even uw gedachten 

 uit naar Hypericum perforatiim , die in zandige streken zoo 

 mildelijk bloeit, maar even toekijkend, bemerkt ge terstond 

 hier met een Composiet te doen te hebben, een, die met be- 

 trekkelijk weinig straalbloemen pronkt en een daaraan even- 

 redige, ook niet overtalryke hoeveelheid schijf bloempjes heeft. 

 Zoo algemeen als Hypericum is deze Gulden roede niet 

 en zelden vindt men ze in talrijke groepen bijeen. 



De tros, die onze afbeelding te zien geeft, is, hoewel er 

 reeds een overvloed van bloemen aanwezig zijn , toch nog be- 

 scheiden. Van boven vindt men bijna zittende kleine blaadjes 

 met fijnbehaarden rand tusschen de bloemhoofdjes , terwijl 

 lager aan den stevigen, met korte afstaande haartjes bedekten 

 stengel grootere lancetvormige bladen met gevleugelden steel 

 verspreid zijn geplaatst, en heel beneden de langgesteelde ovale 

 wortelbladen een plaats vinden. In de bladen liggen de nerven 

 eenigszins verdiept als bij Teucrium en Salvia. 



Maar de bloem met zijn schutblaadje aan 't korte steeltje 

 gedragen, is ook nu weer 't glanspunt bij dit florakind. Als 

 in een bekertje draagt het omwindsel , uit eenige dicht opeen- 

 gelegen dakpansgewijze geschaarde rijen blaadjes bestaande, 

 den parelenden overvloed. Zie hoe de acht of tien lintbloempjes 

 zich sierlijk krommen over den rand. Ze zijn vrouwelijk en 

 wachten hun bestuiving van de tweeslachtige buisbloempjes. 

 Vandaar dat de meest aan den rand geplaatste leden van de 

 groep dier keurige klokjes met hun fijn omgeslagen slipjes 

 zich zijwaarts ombuigen , als om de buren van hun stuifmeel 

 te doen profiteeren. Als ge zoo'n rijken tros der Solidago bij 

 u hebt staan , raakt ge letterlijk niet uitgekeken , want in 

 alle stadia treft ge er bloempjes aan, gesloten kroontjes, die 

 nog de helmknoppenbuis omgeven , stempels, die pas zich door 

 die laatste heen hebben gewerkt, duidelijk gespleten stempels 

 en bruin verlepte bloempjes, die u den weg wijzen naar de 

 geribde rolronde vruchtjes met hun niet vedervormig vrucht- 

 pluis op den ongeschubden kalen bloembodem. In afwijking 

 van wat men gewoonlijk bij trossen opmerkt, vonden wij soms 

 de bloemhoofdjes aan den top der afzonderlijke trossen het 

 eerst uitgebloeid. 



