— 144 — 

 yiasbek. — Linaria vulgaris. 



Als zulk een groepje Linarid's op 't land , vooral op niet best wei- 

 land , bijeenstaat, maken zij bijna denzelfden indruk als de Ratels, 

 maar de boer ziet ze toch iets minder ongaarne op zijn land verschij- 

 nen. De heldere citroengele kleur doet ze terstond in 'toog vallen 

 en de eigenaardig van onderen gedeukte onderlip met de klierachtig 

 behaarde oranjekleurige verhevenheid laat Linaria vulgaris van 

 dichtbij spoedig herkennen. Die knobbel, die gehemelte heet, al zit 

 hij op de onderlip, sluit volkomen tegen de tweeslippige bovenlip, 

 zoodat wij hier met een gemaskerde bloem te doen hebben. Als ge 

 bij wijze van een dokter, maar zonder lepeltje, het bloempje in de 

 keel kijkt , ziet ge tegen de bovenlip het viertal meeldraden , twee 

 lange en twee korte , met lichtgele bij de twee lange meeldraden aan- 

 eengesloten helmknoppen, in hun afgesloten ruimte veilig en goed 

 bewaard met het stampertje en zijn bovenstandig eivormig vrucht- 

 beginsel. Van die bloemen zijn er in een tros vele bij eengeplaatst, 

 elk ondersteund door een vijfslippig regelmatig kelkje. Op één plaats 

 wijken de gaafrandige slipjes echter iets verder uiteen, om voor het 

 lange aanhangsel der onderlip, de groote spoor, plaats te maken , een 

 voor insecten uitlokkend honigkanaaltje, niet ongeschikt bij zoo'n ge- 

 maskerd bloempje, dat graag ook hulp heeft bij de bestuiving. 



De zeer smalle lancetvormige zittende bladen, zoo veel gelijkend 

 op die der vlasplant , staan verspreid en zijn onbehaard, zooals de 

 heele plant kaal is, behalve het bloemsteeltje, dat bij deze soort even 

 lang is als de kelk en klierachtige haren draagt. Het wordt door een 

 aardig fijn schutblad vergezeld, terwijl de kelk zelf zich sluit om de 

 zich ontwikkelende met kleppen openspringende doosvrucht. Ge zult 

 echter ook beneden aan de plant menigmaal vruchten aantreffen , die 

 zich op bijzondere wijze hebben ontwikkeld , want cleistogame bloe- 

 men, die we bij 't welriekend viooltje noemden, komen ook bij deze 

 Linaria voor. 



Nog een afwijking is bij haar geconstateerd, n,l. het bestaan van 

 anders gevormde bloemen en wel regelmatige bloemen, öf zonder spoor , 

 óf met vijf sporen , aan dezelfde planten met de gewone bloemen, 

 Linnaeus reeds ontdekte in 1742 deze monsterachtigheid of won- 

 derlijkheid , die hij pelorie noemde, bij een Vlasbek in de buurt 

 van Upsala en sedert wordt zij telkens opgemerkt, In de Levende 

 Natuur van November 1896 zendt een inzender een afbeelding van 

 zulk een Linana met vijf meeldraden en vijf sporen , die reeds drie jaren 

 achtereen op dezelfde plek bij Hengelo in Overijsel voorkwam. Pelorie 

 doet zich bij meer bloemen voor; er werden in het tijdschrift ook voor- 

 beelden van genoemd bij Scrophularia nodosa en Lamiuin album. 



V. U en B,, Plantenscbat. 10 



