— 145 — 

 Zwarte nachtschade. — Solaüum nigrum. 



Wat nederiger dan 't Bitterzoet en zeer bescheiden van 

 voorkomen is deze witbloemige Zwarte nachtschade. Naar 

 de kleur zijner vruchten , de glanzigzwarte kogelronde twee- 

 hokkige bessen , draagt dit langs bouwland en op ruige plaatsen 

 algemeene plantje zijn naam. De bloemkroon is kleiner dan die 

 van de houtige Elfrank, maar keurig mooi staan ook hier de 

 vyf witte iets behaarde slippen uit tot een sterretje, dat het 

 hooge gele en hooggele meeldradenkegeltje omhoog heft. Ga 

 vooral met uw loupe zoo nauwkeurig mogelijk die vijf, een 

 weinig met elkander samenhangende helmknoppen na, dan ziet 

 ge duidelijk , hoe op den top elk helmhokje een rond openingetje 

 vertoont , de porie , die aan 't stuifmeel den uitweg opent. Veel 

 stuifmeel maakt de plant niet en honig heeft ze ook zoo goed 

 als niet aan de insecten te presenteeren , maar toch weet ze 

 haar aardige vruchten best te doen rijpen, want meestal vindt 

 ge een massa eerst groene, later zwarte besjes hangen aan de 

 sierlijke schermvormige trossen. Niet door de zwaarte hangen 

 die bessen neer, want ook reeds bij de knopjes valt deze 

 houding op te merken ; de gemeenschappelijke bloemsteel groeit 

 echter na de vruchtzetting nog vrij wat uit. 



Let er eens op , hoe die steel niet uit een bladoksel , maar 

 tusschen de bladeren uit den stengel te voorschijn komt; 

 zoo'n soort van nonchalance of afwijking van den normalen 

 regel , als we ook in de grootte der onregelmatig getande , 

 bochtige , in den steel versmalde donkergroene bladeren vinden , 

 die verspreid staan, maar boven soms paren vertoonen van 

 een grooter en een kleiner blad; de aardige oortjes van Sola- 

 num dulcamare komen hier niet voor. Bij 't aanvoelen zijn de 

 bladen ruw, wat door de nog duidelijk zichtbare verspreide, 

 naar binnen gekromde witte haartjes erop wordt veroorzaakt; 

 die zyn ook op den eigenaardig scherpkantigen stengel te vinden. 



De kelk, die bij zoovele Solaneeën met de vrucht meegroeit, 

 blijft hier wel met zijn vijf lancetvormige slipjes tegen de bes 

 aangedrukt, maar laat die laatste sterk boven zich uitgroeien. 

 Er komen variëteiten voor met gele en groene bessen, die ook, 

 gevaarlijk zijn voor snoepgrage kinderen en menschen , maar 

 misschien in mindere mate, al zijn ze even vergiftig, daar 

 immers juist zooveel eetbare bessen donkerblauw of zwart zijn. 



il'¥ 



