— 149 — 

 Watermimt. — Mentha aquatica. 



Wij kennen in ons land van de in 't wild groeiende Labiaten 

 23 geslachten met 49 soorten, dus staan ze in talrijkheid van soorten 

 achter bij de Samengesteldbloemigen en de Vlinderbloemen , maar 

 door de mildheid, waarmee ze verspreid zijn, zou men denken, dat 

 de Labiaten het in de talrijkheid der soorten bijna wonnen van alle 

 bij ons voorkomende familiën , behalve de Gramineeën. 



't Geslacht dat wij hier hebben te beschouwen, komt in zeven 

 soorten voor en dan hebben wij nog niet daarbij geteld de Krui- 

 zemunt, die Cremer in zijn aardige novelle vereeuwigde. Het 

 kleine meisje, dat voor Grootmoeders kramp 't geneeskrachtig kruid 

 moest zoeken, bracht namelijk een variëteit thuis van onze Mentha 

 aquatica, eene met gekroesde bladen. De Duitschers noemen die 

 Krausminze en wij zouden eigenlijk Kroes munt moeten zeggen 

 in plaats van Kruizemunt. De bladeren hebben bij die Mentha 

 aquatica varietas crispa, zooals nu eigenlijk heel deftig het Kruize- 

 rauntje moet heeten, onregelmatige verhevenheden van het blad- 

 moes in de mazen van het adernet en leveren de kruizemuntolie. 



Denzelfden sterken pepermuntachtigen geur van Mentha piperita, 

 de Pepermunt, die bij ons niet voorkomt, hebben alle muntsoor- 

 ten, onze M. aquatica vooral ook zeer sterk, als ge de behaarde 

 grofgezaagde eironde, duidelijk gesteelde bladeren tusschen de vingers 

 wrijft; alle hebben verder de gewone kenmerken der Labiaten , doch 

 bezitten vier even lange meeldraden in het vierspletige kroontje, waar- 

 van één slipje grooter en even ingesneden is en een vijftandigen kelk. 

 Zie, wat deze laatste keurigmooi met zijn driehoekige priemvormige 

 tandjes de rosé knopjes omgeeft der zeer dichte schijnkransen, in de 

 bladoksels gezeten, en hoe lief de klokvormige lichtpaarse kroontjes 

 er later boven uitkomen. Boven aan den stengel staan de kransen 

 dicht opeen, vormen soms zelfs een bijna rolrond aartje, maar bene- 

 den die opeenhooping van schijnkransjes staan er altijd een paar 

 lager, op grooter afstanden van elkander in de bladoksels. Eenbloem- 

 groepje staat op den stengeltop, geen bundeltje bladen, zooals bij 

 Mentha sativa , Mentha gentilis en de ook door ons besproken Mentha 

 arvensis 't geval is. 



De beharing van de Mentha's is nog al uiteenloopend en bij de 

 Watermunt is de stengel op de vier kantlij sten vaak zacht, wit 

 viltig behaard. Aan onze slooten en vaarten, ook in de greppels 

 op 't bouwland zoekt ge zelden te vergeefs naar een of meer van 

 onze sierlijke Munten. Ter herkenning van Mentha aquatica kan 

 nog dienen, dat een haarkransje in de bloemkroon en duidelijke rib- 

 ben op den kelk zijn te vinden. 



