— 150 — 

 Bleekgele hennepnetel. — Galeopsis ochroleuca. 



Het Nederlandsche adjectief geeft wel duidelijk aan , welken 

 Hennepnetel wij hier bedoelen; ge zult hem best van Gale- 

 opsis tetrahit kunnen onderscheiden, niet juist omdat de kelk- 

 tanden daar smal en hier breed en driehoekig zijn, wat ge in 

 't voorbij wandelen zeker niet'^zoudt opmerken, maar omdat de 

 bloempjes der schijnkransen zoo flink ver buiten de kelken uit- 

 steken, terwijl die lange magere opstekende kroonbuis, gevoegd 

 bij de bleekgele kleur van 't bloempje, er iets zwaks en 

 schmdchtigs aan geven. Van dichtbij hebt ge ter determinee- 

 ring op de fijne tandjes der bovenlip te letten, en natuurlijk 

 ziet ge weer , als bij iedere Galeopsis , de holle tanden op de 

 onderlip, waarom in het Duitsch dit geslacht Hohlzahn 

 genoemd wordt. Die onderlip heeft drie slippen , waarvan 

 de middelste de grootste is , hier met een zwavelgele vlek ge- 

 teekend. 



De stengel, die bij dit geslacht zoo dikwijls onder de 

 de knoopen verdikt is, blijft bij deze soort overal zijn zelfde 

 dikte behouden ; hij is sterk klierachtig behaard , zooals dat 

 de kelk en de bladen ook zijn, en vertakt zich herhaaldelijk, 

 op sierlyke wijze zijn gesteelde tegenoverstaande bladeren dra- 

 gend, die regelmatig gezaagd zijn. Naar boven toe worden 

 de bladen , die de schynkransen dragen , kleiner , al houden 

 ze denzelfden vorm. Aardig is het op te merken, hoe ge in 

 één schijnkrans bloempjes treft in allerlei stadia; hier zijn de 

 vier vruchtjes al aardig ver heen op hun weg van rijping, 

 daar is 't bloempje juist afgevallen en kunt ge 't viertal nauw 

 onderscheiden, ginds staat de bloem in volle fleur en elders, 

 maar steeds in 't zelfde kransje, steekt het zachtgele bloem- 

 knopje even boven de tandjes der kelk uit. 



Niet enkel op bouwland treft ge dit „onkruid" aan; het 

 kruipt ook van onder heggen uit te voorschyn en aan ruigten 

 langs den weg zet het soms afwisseling en levendigheid bij. 



