— 154 — 

 Klimop. — Hedera helix. 



Als gij eerst op een afstand een huis tot aan den schoorsteen of 

 een eik 'tot bijna aan den top met Klimop begroeid hebt gezien, of 

 deze plant in het bosch , dan in strijd met zijn naam, over den grond 

 hebt zien voortkruipen , kunt ge u verlustigen in de schoonheid van 

 een geheel, dat niet in waarde verliest als gij, vervolgens nader bijge- 

 komen, de deelen nauwkeurig bekijkt. Want zoo mooi als de groene 

 muur of het groene tapijt is, gevormd door al de gretig met hun 

 voorzijde naar het licht gekeerde drie- of vijllobbige, soms zoo goed 

 aan elkaar sluitende bladeren, zoo mooi is ook elk blad afzonderlijk, 

 zoowel het jonge, dunne lichtgekleurde, als het oude donkergroene, 

 dat zoo taai en lederachtig is. Bij allen zijn aan de voorzijde de 3 of 

 5 hoofdnerven, zoowel als talrijke aderen door hun helderder tint 

 goed te zien, doch de achterzijde van de bladeren, die geheel van 

 het daglicht is afgekeerd, is gelijkmatig groen, als de voering van 

 een kleed. 



Ook aan den stengel levert de zijde die naar het licht gekeerd is 

 een groot verschil met de andere. Want terwijl de aan dien stengel 

 gezeten bladstelen zich draaien en wringen om de bladschijven zooveel 

 mogelijk loodrecht op de richting der lichtstralen te plaatsen, ont- 

 wikkelen zich aan de zijde, die naar den muur of den boom is ge- 

 keerd, op tal van plaatsen korte hechtworteltjes in groepjes bij elkaar, 

 soms slechts enkele millimeters, soms 1 of 2 centimeter lang, die in 

 de spleten van de schors of tnsschen de voegen van den steen drin- 

 gen en daardoor de plant stevig bevestigen, zoodat hij door alle jaar- 

 getijden heen altijd groen is en tot sieraad blijft dienen. Het zijn slechts 

 hechtworteltjes; voedsel opzuigen doen zijniet, dit blijft toevertrouwd 

 aan de gewone wortels onder in de aarde. Doch kruipt de Klimop 

 over den grond, of vindt zij bij haar groei een spleet, die met aarde 

 gevuld is, dan weet zij van de omstandigheid te profiteeren en ver- 

 vormt zij daar hare korte hechtworteltjes tot lange zuigwortels, waar- 

 mee ze vocht en voedsel opneemt. 



Dat de Klimop van vervormen weet, kunt ge bemerken aan 

 de bloeiende takken, die zich aan oudere planten ontwikkelen. Zij 

 dragen mooie gesteelde schermen van groengele bloempjes, waarvan 

 het vijftandig kelkje nauwelijks te zien is, maar de 5 lichtgroene zoo 

 sterk "naar onderen omgeslagen bloembladen des te beter, evenals de 

 even talrijke stevige meeldraden, terwijl de stamper een plat bruin- 

 groen vruchtbeginsel bezit, met een korten onverdeelden stijl en stem- 

 pel , en later een zwarte bes vormt, die eerst na den winter rijpt. 



Doch het merkwaardige is, dat die bloeiende takken geen hecht- 

 wortels bezitten en niet aan ééne zijde, maar naar alle kanten 

 gericht de bladeren dragen, terwijl "deze laatste niet den kenmer- 

 kenden hoekigen vorm hebben, maar ongelobd, eivormig of bijna 

 rond zijn. Zij hebben echter nog wel, hoewel niet zoo duidelijk, de 

 lichtgekleurde nerven en door hun glans en leerachtigheid komen zij 

 geheel met de andere bladeren der Klimop overeen. 



^^ 



