— 159 — 

 LePllwetand. — Leontodon autumnalis. 



Een herfstwandeling, ondernomen in 't laatst van September, be- 

 hoeft, zoo zij met botanische nevenbedoelingen gepaard gaat, volstrekt 

 niet op teleurstelling uit te loopen, omdat er reeds zooveel Florakin- 

 deren afscheid hebben genomen met een „tot weerziens in het 

 volgend jaar". Wie op zoo'n herfstdag zijn attentie eens uitsluitend 

 bepaalt bij de gele lintbloemencomposieten, die hij te zien krijgt, die 

 kan met een schat van aardige opmerkingen thuis komen en vele 

 soorten van die bij ons zoo mild vertegenwoordigde groep der Samen- 

 gesteldbloemigen meebrengen. 



De gewone Taraxacuni is er weer, aan wegrand en op weiden, 

 maar neemt nu een veel bescheidener plaats in dan in den voorzomer, 

 om ruimte te laten voor de zusteren, de late Hieraciumsoort, de min 

 of meer in schermen bloeiende Hieracium umbellatum, zoo helder 

 lichtgeel zondei- donkere streep aan den achterkant der linten en met 

 ongevederd, vuilwit, ongesteeld vruchtpluis in niet forsche vrucht- 

 hoopen en aardige omgeslagen punten der omwindselbladen; de kloeke 

 Hypochoeris radicata, donkergestreept, aan de achterzij met lang- 

 gesteeld vedervormig vruchtpluis , lange vliezige schubben op den 

 bloembodem tusschen de bloemen der forsche bloemhoofdjes en vliezig 

 omrande omwindselbladen, en dan voor het echte kind van den herfst, 

 de Leeuwetand, Leontodon autumnalis. 



Zij kan in dat jaargetijde heele uitgestrektheden van de landen 

 met haar diepgele kleur overdekken, terwijl, als tegen den avond de 

 bloemen zich sluiten, de vaak roode streep aan de rugzij der linten 

 hun een donkeren tint doet aannemen. Ook 'tomwindsel is zwart- 

 achtig, niet zoo mooi teruggeslagen als bij Taraxacuni en niet zoo 

 helder en vliezig omrand als bij Hypochoeris. De bladen der wortel- 

 rozet zult ge diep vindeelig vinden, onregelmatig ingesneden natuur- 

 lijk, 't middengedeelte smaller dan bij de genoemde andere Compo- 

 sieten en niet ruw en harig als bij Hypochoeris. De holle stengel, 

 met schubjes bezet en onder de bloemhoofdjes verdikt, vertakt zich, 

 maar niet zoo druk en rijk als bij Hieracium umbellatum, en wat 

 de vruchten betreft, ze zijn nog al lang, niet samengedrukt als bij 

 de Sonchussoorten, geheel ongesnaveld, en dragen onmiddellijk op 

 hun top los, sierlijk, vedervormig vruchtpluis. 



Na al die vergelijkingen valt er nog te zeggen, dat ook deze bloe- 

 men als de meeste gele Composieten uitstekend voor kruisbestuiving 

 zijn ingericht, nu ze protandrisch zijn, in geregelde volgorde van den 

 rand af zich ontwikkelen en hun stempels de gewenschte bewegingen 

 laten uitvoeren, om het stuifmeel van naburige stijlen te bemachti- 

 gen , terwijl de mogelijkheid van autogamie gegeven is door een tij- 

 dens den bloei optredende verlenging van de buitenste lintbloemen, 

 nadat zij iets van 't stuifmeel van hun eigen stijlen hebben meegekregen. 



