18 



Iris sibirica et Barbaraea stricta, Audr, Ubi vero in 

 locis, in quibus liaec prata rivis perfluuntur, fruticeta, 

 potissimum ex Alno glutinosa, Carpino Betuio, Rhamno 

 frangula composita occurrunt, ut apud ,,Briesnitz", 

 plus minusve crebro exstant: Aspidium Thelypteris, 

 Gladiolus imbricatus, Peucedanum palustre, Rumex 

 Hydrolapathum, Spiraea Ulmaria, ThaUctrum angusti- 

 folium, Valeriana officinahs. In simihbus locis prope 

 „Nitschendorf" Sahx pentandra L. invenitur. 



Praeter hoc genus prati deprehendimus siccum 

 pratum, sed non nisi minora spatia percurrit. Cui ge- 

 neri primae regionis sunt propriae: Carex giauca, 

 Hieracium pratense Tausch, Holcus lanatus, Medica- 

 gines sativa et lupuhna, Ononis hircina, Polygala co- 

 mosa, Rumex crispus, Scorzonera humihs, Senecio 

 Jacobaea, Silaus pratensis, Spiraea fihpendula, Tra- 

 gopogon orientahs, Trifolium fragiferum, 



Ad dechvia sicca, aprica, graminosa, ad viarum 

 hmites cet. hae species potissimum se ostendunt: 

 Avena pubescens, Bromus inermis, Cerastium semide- 

 candrum, Coronilla varia, Dipsacus silvestris, Jasione 

 montaua, Malva Ah^ea, Nasturtium silvestre, Turritis 

 glabra, Verbascum Blattaria, Verbasc. Lychnites, 

 Euphorbia Esuia, Artemisia campestris, Saivia praten- 

 sis, Botrycliium Lunaria Sw. Saepe quoque haec gra- 

 minosa frutices ofFerunt, qui constant praecipue ex 

 Evonymo europaea, Rliamno Frangula, Rubo caesio, 

 Rosis canina, rubiginosa, Pruno spinosa, Viburno 

 Opulo. 



Quum autem niaxima regionis primae pars agros 

 praebeat, et magnum spatium prata quoque occupent, 

 silvam parum tantum patere intelligitur, quamquam 

 prioribus temporibus silvam praevaluisse varia vesti- 

 gia docent. Silvae hujus regionis arbores sunt prae- 

 cipue : Alnus glutinosa, Betula alba, Fraxinus ex- 

 celsior, Populus tremula, Quercus Robur, Quercus pe- 

 dunculata, Tilia parvifoha, Ulmus campestris, cet., 

 quarum Quercus Robur extra fines regionis fruticis 

 formam plerumque exliibet, Quercus pedunculata vero 

 vix altitudinem 800 pedum transgreditur. Livenimus 

 enim hanc Quercus speciem praecipue ad fluviorum 

 Vistritii et „Peile" ripas, ubi interdum silvas magis 



