m 



tes nostri altiores esserit, quam sunt, dicere possumus 

 finem superiorem silvae potius nondum assecuturura 

 esse, quam excessurum altitudinem 3500 pedum, hac 

 in re illos igitur diversos fore a propiils sito monte 

 Glaciensi ;,Schneeberg", ubi silvarum finis superior 

 praeter consuetudinem. si Silesiam spectamus, alte as- 

 cendit etiamque supra 4000' satis bene pinetum accre- 

 scit, et se adjuncturos esse ad remotius sitos montes 

 giganteos (Riesengebirge), quorum superiorem finem 

 3500' esse statuimus. Pecuhares autem subregionis 

 superioris praeterSorbumaucupariam suntex fruticibus: 

 Lonicera nigra, Rosa alpina et Salix silesiaca, sed ta- 

 men plures ahae hic occurrunt jam in planitiei regione 

 frequentissime deprehensae; ut Juniperus communis, 

 Sahx caprea, Rubus hirtus, Daphne Mezereum; irapri- 

 mis vero notandura est^ quam frequenter et densissime 

 accresoit Vaccinium Myrtilhis, quod saepe plus duos 

 pedes altura ita praevalet, utipsaPteris aquilina, quae 

 ahas per totos montes frequentissirae provenit, raro 

 passim tantum crescere possit. Tum herbarum hujus 

 formae vegetationis propriae huic regioni sunt: Aspi- 

 dium Braunii, Circaea alpina , Geranium silvaticum. 

 Homogyne alpina, Lunaria rediviva, Lycopodium Se- 

 lago, Mulgedium alpinura, Ranunculus aconitifohus, 

 Viola biflora. Sed pleraeque plantarum subregionis 

 inferioris usque ad hanc regionem ascendunt, frequen- 

 tissime tamenhae: Actaea spicata, Aspidiura dilatatum, 

 Brachypodium silvaticum, Chaerophyllura aromaticum, 

 Dentaria bulbifera, Dentaria enneaphyllos, Elyrauseuro- 

 paeus, Epilobiura angustifoHura, Equisetura silvaticum, 

 Eupatorium cannabinuni, Gnaphahura silvaticura, Leu- 

 cojum vernura, Lihura Martagon, Luzula albida, Lyco • 

 podiura annotinura, Melampyrura silvaticura, Orchis 

 sarabucina, Polypodiura Dryopteris, Polyp. Phegop- 

 teris, Phyteuraa spicatura, Prenanthes purpurea, Py- 

 rola uniflora, Rubus saxatihs, Saponaria diurna, Sene- 

 cio nemorensis, Stellaria Neraorum, Thahctrura aqui- 

 legifohura. 



Altera hujus regionis forraa vegetationis est pra- 

 tum, cujus et uvidum et siccum discernenda hic quo- 

 que erunt. Utraque forma silvae tantum intermixta 

 obvenit, sed hoc fere discrimen intercedit, ut haec 



