XIX 



sial.rr, :m;H .'ll IJrinsIn/fni m , ,|,|nssiu,ll. dok <\r V(il-ni.lc. tul dcli crliMlMMMi Im'Ihmi- 

 ,-r\uh' stdllcn. iiiaki'ii .led uit umi het |M'(il(i|,l;isina : 



1. liet l,hi</</r<HH nf ,hlnrn|,livl. waaiaaii -Ie [ilaiitrn liaiv -tocik- klem- Ie .iankcii 

 liebben. is -rl„,iHkii aan kleine' lirliaani],|cs. ,|<. hlail-rneu- nf elilnidphvlk.nrels. Om 

 bladgroeu te kiinnen vnmieii. Iiebheii .Ie iilanleii liehl eii warnife II, „„li-. liet hla.l- 

 ^■opn is vniir eeiie plaiit nnniisliaar. .laar het liet k.uilzuui- uit .Ie liiclit. een 



'l r.|lii'slaii.|.le..| \aii li.'l iilaiit.aiviie.lx'l. i.iitl It. Dikwijls venindcrt het likul-Toeii 



in e.'ii -.'Ie i.r r.Hi.l.' klianstiir. hijv. in vni.-litwaii.l.'n. 



± Zr/y/^r,7k.iiT.>ls lievin.l.^n /uli v.ieral iu za.l.ai. kn.iil.-n. liellen en w.iiielst.ikkeii. 

 en in .Ie rlildr.iiilivlki.nvls waarin zij -ev.n'ni.l woi.l.'ii. !).■ [ilant veigaart /..■ in den 

 winter en gebruikt ze in de lente voor ilen <>|ib.iu\v van nieuwe organen. 



3. Met de chlorophylkorrels gemengd knin.Mi .[.■ protéinekorrels voor, ilie stikst.il- 

 rijke vooiraadscliureu, zg. eiwitstoffen, bevatten : zij zijn bizonder talrijk in de za.len 

 der peulgewassen. 



4. OUe vindt men in den voini van zeer kleine droppels voornamelijk iii olierijke 

 za.len. znoals lijn-, m.ist.'r.l- i'n Hicinuszaad, doch ook in kroonbladeren, zooals die 

 van idzi'ii. i^ii in bla.lei.'ii. bijv. die van pepermimt, Rutaceeën, enz. 



'). Knstiillni kiimi'u z.'er ilikwijls in jonge rellen voor en bestaan voornamelijk 

 uit zuriiigzuiv kalk. 



De cehvau.1 doet zich allereerst vuor als een uiterst dun vliesje, dat water doorlaat, 

 en bestaat uit celstof, cellulose, die door het protoplasma voortgebracht wordt. Door 

 voortdurende uitscheiding van cellulose groeit de celwand in de lengte en in de 

 breedte. Wordt aan de binnenzijde van den celwand celstof afgezet, dan groeit hij in 

 de dikte, en dit geschiedt dikwijls zoo lang. totdat bijna de geheele celruimte ver- 

 dwijnt. Zulke verdikkingen komen o. a. voor in de cellen, die den binnensten, 

 steenharden vruchtwand der steenvruchten vormen (Fig. 07), in houtcellen, enz. 

 Dikwijls verdikt zich de celwand slechts plaatselijk, waardoor ring-, spiraal-, ladder-, 

 net- en zg. stippelcellen ontstaan. Al die verdikkingen 

 geven den celwand een groote stevigheid. 



De groei eener plant berust voornamelijk op de \oi- 

 ming van nieuwe cellen, die meestal door (ieetó?*/ van reeds 

 aanwe'zige cellen tot stand komt, en door de kerndc^eling 

 viHiralgegaan w.udt. Dij de hnopvonning (waaronder men 

 niet de vorming van wat men in 't dagelijksch leven knop 

 noemt, maar eene bepaalde wijze van vermenigvuldignii; 

 van cellen te verstaan heeft) wordt eene kleine uit^tul- 

 ping eener cel afgesnoerd, terwijl bij de vrije celvorniiit(/ 

 binnen eene groote cel, de zg. moedercel, zich onderschei- 

 dene nieuwe cellen vormen ten koste van de moedercel, y-„^ f,^ Dom-snede 



die daardoor te niet gaat (in even zoovele dochtercellen "it de schaal van eene noot, met 

 , , , ,., verdikten celwand, waardoorheen 



verdeeld wordt). kanalen loopen. 



b) Vaten. 

 Vaten ontstaan overal waar uit eene rij aaneengeschakelde cellen de dwarswanden 

 geheel of gedeeltelijk te niet gaan, waarbij ook haar protoplasma verdwijnt, d. i. 

 opgelost wordt. Naar het uiterlijk voorkomen der verdikte vaatwanden, spreekt men 

 van ring-, ladder-, spiraal- en netvaten, juist zooals bij de afzonderlijke cellen (Fig. 105). 

 De vaten vormen het hoofdbestanddeel der nog te vermelden vaatbundels. Bizondere 



