XX 



vrirciiinill- van -clijkYnmiin,. ,,.||cll lir.^t «Wrclsck" 

 \r M.nrl van Wcdsel is zrkcl' wei lic ,rl,/,,nn/. ccnr ivcks vail (ip 

 • (vllcii (Ki,o. lIS). Kvcii rrlivniiili,- is liet rrlrl,,/.: -etui-cll dclilaail- 

 Mnsscii. ,lie slechts uit iMaie laa- cellen liestaail. Wijken ilc cellen 

 echter in drie richtin-en nit elkaiidei'. ,laii mitstaat i-r\i rellirln„n,i. 



.Men (illdersciieidt <U' Vnl-en-le uvelsels: 



a) l'arr,H-ln/w: dit hestaat ilit duiiwandicc. mndü ui' huekige 



p; cellen, die niet veel laii-ei' dan \<n't'A zijn. Dikwijls zijn zij door 



C\ Ct/ r '"''''■'■<'""'"'>■'' /"r/ifrinmlrji van elkander -eM'lieidcii. De organen van 



■' ^1 .. . ,| .^|. 1^,,,,^, ,,,,,_ |„,,,.,,,|, ,„,rs|,n.iikelijk uit 



andere wcelsels zich vnniieii. I'.laderen. 



illeii. nier-. r-strali^n hestaa 



in alle in henldzaak uit |. 



h). I'n>snirlu/iii is nit lanccvrekle. dikwandiye. aan de einden 

 toegesiiilste en iii t^lkander Lirij|ieiidc rellen gevormd ; ook deze lieb- 

 ben, evenals ile |iarenchvnicellen. smalle luchtrnimten tusschen zicli. 

 Uit proseneiiyineellen liestaaii hiMildzakeliik het Imut en de bast. 

 e.) Het camhiinii bestaat nit (liinwandice. meestal in de lengte 

 ontwikkelde, rijk met |.rntn|,lasina gevulde cellen. di<' iindfd- 

 zakelijk t.-r vnrmiii- en vermeerdei-ing van bast- eii iKnitcellen 



en van valen dienen, liet eambiuni is v ■ het hiiMite oug een 



slijinig. geleiachtig laagje tusseheii bast en lidut. 



d) De oiqxn-Jiiiid oi ejiiderntis bekleedt alle jnn.ue jilantendeelen. 

 en beschut ze tegen nadeelige invloeden: te snelle teniperatuursveraiideringen. te 

 sterke verlicliting en te sterke verdamping. 



De opperhuid bestaat gewoonlijk uit slee hts ééne laag iilutte cellen en is zelve 

 weder door een zeer dun vUesje, cnticula geheeten en als een voortbi-engsel der 

 opperhuitlcellen te beschouwen, overdekt. Deze cnticula wordt niet gevormd aan jilan- 

 tendeelen, die onder water leven. 



Bij de groene plantendeelen. die duur lucht omgeven zijn. neemt men te midden 

 der opperhuidcellen miskroskopisch kleine openingen waar. Jmid mondjes geheeten, die 

 toegang verleenen tot luchtruimten onder de opperhuid, welke met de hierboven be- 

 schreven intercellulaire luchtruimten in verbinding staan. Door die huidmondjes dringt 

 de aan zuurstof rijke lucht allereerst naar binnen, om de plant armer aaii zuurstof 

 en rijker aan koolzuur weer te vei'laten (Fig. 99). 



Zeer dikwijls draagt de opperhuid allerlei aanhangels, die meestal uit meer dan 

 eene cel bestaan, gezamenlijk shaai'vormingen" heeten, en uitgestrekte gedeelten der 

 plant kunnen bedekken. (Zie boven bij »Haren" blz. IX). 



Bij plantendeelen, die sterk in dikte toenemen, liarst de ojtperhuid. en valt zij 

 meestal af Zij wordt dan vei'vangen door: 



e) hiirlirrcfsrl {suher). Dit bestaat uit platte, luchllinudende. doode cellen, waarvan 



Vin. 'J8. Verlaktt^ 

 ciriuul van een \v 

 vevKVOot. 



