XXIX 



Behalve cfii phintciilius dl' .mmi iii;i|i. liLcfl mcii nu- immmül;- ccm liolaiiisccrsclKipjc, 

 een goed iiics. rni sidk met. ccn li;i;ik. <'i'ii |iiiici't en ci.'ii viT.urootyias. 



De plant, die incii lirwaivii wil. wonit V(M)rzi(-liti,-. /.()() iiin-elijk met (Hilicscliadi-dcii 

 \voi1el. uit den -idii.l -viMHiii'ii. -ereiuipl. en nf in d(^ pianteni)iis. nC in ccnc 

 zoo natiini-lijk nidiii'lijke liondin.n' tussclien een (i|i;L;c\nn\ven vel itlaiitcniiapicr in de 

 map gelegd. 



Langzamerhand leeil men wel. dat mm np allci'lei ilingen moet letten; het zuu 

 ons te ver voeren. Iiicr dp allnici zaken dr aandarht te vestigen. Eén vi^enk behoort 

 echter gegeven te wdrdm. nl. dat tweelmizi-c planten meestal dicht in elkanders 

 hnin1 staan. Op d,>zc hizdiidcrlirnl w.ir.ld sterds gelet. 



Van planti'ii. die te -rodt zijn. neemt men de gewichtigste deelen rnêe : bloemen 

 dl' i)ldciwijzen. schntbladcn. stengelhla. leren, een stnk stengel, grond- df Wditelblade- 

 ren. desnddds een stnk Wdiiel. I)ikwi|ls helpt echter het één- of tweemaal omknikken 

 van de [ilant in de lais et in de map. 



Voor het di'Ogen der planten lieett men noodig een zeer groot aantal in tweeën 

 gevouwen vellen van liet bekende droogpaiiier (grauw- nf i)ruin ongelijmd papier). 

 Met succes kan men ddk het gewone stroopapier gebruiken, dat vier- of vijfmaal 

 goedkooper is. Wrder twee stevige planken, zoo groot als de toegevouwen vellen 

 papiei-, en eenige zware steenen ; de beste zijn groote .stukken graniet of stoep.steen 

 of straatklinkers, want deze verbrokkelen en kantelen niet. In plaats van de twee 

 dikke planken en de steenen neme men veel liever de duuidere, doch veel doelmatiger 

 ijzerdraadplantenpers, met lederen riemen; want deze kan men in de kamer aan een 

 touw of aan een haak vrij opgehangen, zoodat haar inhoud aan alle zijden kan 

 uitwasemen ; ook kan zij overal heen gedragen, en bij zonnig weer zeer gemakkelijk 

 in schuine richting (zoodat de stralen der zon loodrecht erop vallen) op een stoei 

 geplaatst worden. 



De afmeting der veilen droogpapier moet liefst zijn van de thans algemeen aan- 

 genomen maat : Ö'i X 44 centimetei-, zoodat ze toegevouwen 14 X 20 centimeter 

 groot zijn. Hiervan heeft men noodig een aantal losse vellen, bijv. 25, en minstens 

 tweemaal zooveel, dus 50, of 75, zoogenaamde «kussens", d. z. 4 of 5 in elkander 

 gelegde vellen (even als een «katern" postpapier bestaat uit 6 velletjes), die men 

 met groote steken boekbindei'sgaren aan de randen vastnaait. Al naar gelang van de 

 behoefte, kan men zijn voorraad droogpapier vermeerderen. 



Men ga nu op de volgende wijze te wei'k. Men neme een toegevouwen vel, sla het 

 open, spreide zorgvuldig de plant uit, liefst zoo natuurlijk mogelijk, zonder bladeren 

 of bloemstengels in eene onnatuuilijke ligging te dwingen, sla het vel toe, en legge 

 dit nu op een «kussen". Men bedekke het vel weer met een «kussen", en legge nu 

 alles tusschen de twee dikke planken of tussclien de beide bladen van den ijzer- 

 draadpers. Heeft men meer planten, dan behoeft men er slechts voor te zorgen, dat 

 telkens een vel met eene plant er in tusschen twee «kussens" ligt. Men legt nu de 

 steenen op de houten pers, of haalt de riemen van de ijzerdiaadjieis toe. 



Den volgenden dag moeten al de vochtig geworden kussens deor droge vervangen, 

 en gene of in de zon, èf hij een fornuis of kachel, of over een gespannen touw 

 gedroogd worden. Ook kan men ze aan een touw opliangen door middel van de 

 bekende houten klemmen, die bij 't drogen van linnen gebruikt worden, of 

 van metalen knijpertjes, die men zich in platen- en photographieën-winkels kan 

 aanschalVen. Den volgenden ilag zijn deze vochtige kussens droog genoeg om weer 

 gebruikt te woitlen. Zoo gaat men eiken dag te werk, totdat de iilanten droog zijn, 



