I. Hoofdafdeeling: Phanerógamae of Zichtbaarbloeienden. 



ünderafdeeling : Angiospérmae of Bedektzadigen. 



A. Klasse: DicotylecLoneae of Tweezaadlobbigen. 



met twee. Ijij uitzondering met ééne, of met meer dan twee 

 tliiiiidels zijn tot een cilinder vereenigd. die een week ijarencliym 

 I lidiidt. en op eene dwarse doorsnede zoo vele ringen doet zien, 

 ud is. r.laderen netaderig: bloemen met liet bloote oog zichtbaar. 



Famil 



Ranunculaceae. Boterbloemachtioen. 



liaiKinkelachtigen, RenonkeJachtigen. 



Kruiden, of heesteis. Over de geheele Aarde verspreid; de mee.sten in de gematigde 

 en koude hithtstrekeii. de tropische soorten in de gebergten, vele, vooral liuiten- 

 landsche soorten, worden om hare sclioone bloemen als sierplanten in tuinen 

 gekweekt. De meesten bevatten een vluchtige. srhiM-pe stof en worden ilan tot de 

 giftplanten gerekend, die zoowel uit- als inwrudig (mlstcking kunnen veixiorzaken. 

 Anderen zijn nuttig als artsenij, zooals de M(Hinikska[i. 



PiANL'NCULUS L. Boterbloem. 



Manünculus acer L. — Scherpe boterbloem, boterbloem, ranonkel, landrenonkel, 

 hanevoet, hanepoot. -- PI, 1. lig. 6. — 80 — 90 cM. hoog, met zachtharige bladstelen 

 en lichtgele bloemen. Jj. In geheel Europa op grasgronden 

 algemeen; bloeit van het voorjaar tot in den herfst; geldt 

 als giltig. 



lUDuinniluA bidhimis \,. — ■ Knoldragende boterbloem, bol- 

 dragende boterbloem, boterbloem, ranonkel, landienonkel, 

 hanevoet, hanepoot, Sint-Anthoniesraapje. — Fig. 1. — Slechts 

 20 — 30 cM. hoog; stengel onder den grond knolvormig 

 verdikt; bloemen lichtgeel; bladeren min of meer diep in 3 

 deelen gespleten, die, hoewel toegespitst, breeder zijn dan 

 bij de scherpe boterbloem; stengel sterker behaard dan 

 bij laatstgenoemde; kelkbladeren naar den bloemsteel terug- 

 geslagen. %. Op droge weilanden en op ruigten, bijna over 

 geheel Europa verbreid, en overal gemeen. 

 OUDEMANS, Onze Flora. 



