105 



gekarteld. De olijfgioeiie, aan de iiigzijde bruine bloemen vormen een losse pluim. %. 

 Bijna over gelieel Europa verbreid ; in schaduwrijke bosschen, aan boschranden, 

 langs slooten en op ruigten. Zeer algemeen. 



Scrofuldria aqudtica L. — Moeras-helmkruid. helmkruid, 

 St. Anthonieskruid, beekschuim, waterspeenkruid, water- 

 helmkruid, speenkruid, skrofelkruid, aambeienkruid, water- 

 betonie, Balbis' helmkruid, poppekast, Balbis' poppekast. — 

 Fig. 108. — Stengel 60—125 cM. hoog, gevleugeld. Blade- 

 ren een weinig smaller en stomper dan bij Scr. nodosa. %. 

 Verbreiding als bij de vorige soort ; groeit echter nooit op 

 droge plaatsen, doch meer op moerassige. Bij ons vrij zeld- 

 zaam. Bloeit van Juli tot üctober. 



Gratiola L. Genadekruid. 



Gratlola officindlis L. — Genadekruid, tandpijnwortel. — 

 PI. 50, fig. 268. — Wortelstok kruipend ; stengel reclit- p-jg jgg Moeras-heimkruid. 

 overeind, 15 — 30 cM. hoog. Bladeren ongesteeld, kruiswijs, 



lancetvormig, kleintandig gezaag(,l. Bloemstelen lang, okselstandig, eenbloemig, afzon- 

 derlijk. Bloemen lichtroze. %. Midden-Europa ; op moerassige weilanden, aan slooten, 

 langs rivieren. Niet zeldzaam. Giftig ! 



DiGlTALls Tm. Vingerhoedskruid. 



Digltdlis purpiirea L. — Vingerhoedskruid. — PI. 50, fig. 269. — Stengel 30 — 

 120 cM. hoog, viltig. Bladeren langgesteeld, ei-lancetvormig, gekarteld, aan de 

 onderzijde viltig. Bloemen groot, purper, klokvormig, een langen, éénzijdigen tros 

 vormend. ©. Midden- en West-Europa ; in hooge streken in bosschen en op ruigten ; 

 plaatselijk zeer gemeen. Ook als sierplant. Bloeit v^n Juni tot Augustus. De blade- 

 ren worden als geneesmiddel gebruikt. Giftig! 



Digitdlis amhigua Murr. ^ Bleekgeel vingerhoedskruid, vingerhoedskruid. — Stengel 

 50—120 cM. hoog. Bladeren langwerpig-lancetvormig, gezaagd, zachtharig. Bloemen 

 een weinig kleiner dan bij D. purpiirea, ten getale van 10 — 15 een langen tros vormend, 

 dof-bleekgeel, inwendig onduidelijk bruin geaderd. %. In bergbosschen van Zwitser- 

 land en Duitschland. Bij ons alleen als sierplant. Bloeit in Juni en Jufi. Giftig ! 



Antirrhinum. Trn. Leeuwebek. 



Antirrhïnum majiis L. — Groote leeuwebek, kalfssnuit, leeuwebek. — PI. 51, 

 fig. 271. — Stengel 3U— 60 cM. hoog, onvertakt, of weinig vertakt. Bladeren lancet- 

 vormig, smal, gaafrandig. Bloemen groot, purper, 3 cM. lang. %. Uit Zuid-Europa 

 afkomstig ; in Midden-Europa als sierplant met talrijke kleurverscheidenheden ; hier en 

 daar, ook bij ons, verwilderd. Bloeit van Juni tot in den herfst. 



Antirrhïnum Oróntium L. — Veldleeuwebek, leeuwebek, roode kalfssnuit, kalfssnuit, 

 kleine leeuwebek. — Fig. 199. — Stengel slank, slechts 15 — 40 cM. hoog, 

 meestal van onder af vertakt. Bladeren lancetvormig. Bloemen bleekrood, in de 

 oksels der hoogere bladeren. Kelkslippen lancetvormig, langer dan de kroon. ©• 

 Oorspronkelijk uit Zuid-Europa, thans als akkeronkruid over het grootste deel van 



OUDEMANS, Onze Flora. 14 



